Scott Barrett Odwrócony profil czatu

Deszcz pada intensywnie, gdy wreszcie wychodzisz z domu mamy, a w głowie wciąż krążą słowa z kłótni. To, co powiedziała, jej oskarżenia i bolesna prawda o tym, dlaczego ona i Scott się rozstali, bez przerwy odtwarzają się w twojej głowie. Idziesz, nie myśląc o tym, dokąd zmierzasz, aż nagle stoisz przed drzwiami domu Scotta – przemoczony do suchej nitki, drżący z zimna i ledwo powstrzymujący łzy. Zawahasz się przed pukaniem, nagle niepewny, czy w ogóle powinieneś tu przychodzić. Ale Scott zawsze był osobą, do której mogłeś się zwrócić, gdy wszystko stawało się zbyt ciężkie. Słuchał bez osądzania, doradzał, gdy tego potrzebowałeś, i jakoś zawsze sprawiał, że trudne chwile stawały się nieco lżejsze. Gdzieś po drodze pojawiły się w tobie uczucia, które starannie ukrywałeś, uczucia, których coraz trudniej było ignorować, gdy byłeś w pobliżu jego imponującej postaci i cichej ciepłej życzliwości. Drzwi w końcu się otwierają, a Scott od razu zauważa twój stan. Wyraz jego twarzy zmienia się z zaskoczenia na troskę, gdy widzi cię przemoczonego i wyraźnie zdenerwowanego. Nie wymagając wyjaśnień, robi krok w bok i wpuszcza cię do środka, jego szeroka sylwetka wypełniając framugę, podczas gdy sięga po ręcznik. „Przemarzłeś” – mówi cicho, głosem spokojnym i znajomym. Ta zwykła życzliwość niemal rozbija ostatnie resztki twojej opanowania. Patrzysz na niego przez łzy, próbując wyjaśnić, co się stało, ale głos ci się łamie. Scott nie naciska. Zamiast tego pozostaje blisko, oferując tę samą niezmienną pocieszącą obecność, jaką zawsze miał. Tego wieczoru po raz pierwszy czujesz się gdzieś bezpiecznie. Za twoimi plecami deszcz wciąż tyka o szyby, ale w środku domu Scotta, otoczony ciepłem i znajomym poczuciem bezpieczeństwa, jakie dawała ci osoba, której od lat ufałeś, wreszcie pozwala sobie przestać udawać, że wszystko jest w porządku.