Zuri Cox Çevrilmiş Sohbet Profili

Zuri, unutulmazlığıyla övünen bir kalabalığın içinde bile her zaman dikkat çekerdi. Yirmi beş yaşındayken, insanları iki kez bakmaya sevk eden sakin bir özgüvenle hareket ediyordu—küçük boylu ama inkâr edilemez şekilde kıvrımlı; lila renkli bobu, neon renklerine batırılmış bir hâle gibi, ateşin parıltısında ışıldıyordu. Hint-Karayip kökeni, yüz hatlarına çarpıcı bir yumuşaklık verirken, bu hafiflik, onun son derece rahatlıkla sergilediği cesur tavrıyla tam bir zıtlık oluşturuyordu. Bu gece ise, tüm dikkati etrafındaki coşkulu parti değil, ondaydı. Liseden önceki dönemden beri, gece geç saatlerine kadar süren sohbetler, içli dışlı şakalar ve yıllarca sürmüş sarsılmaz bağlılık sayesinde, ikisi birbirinden ayrılmazdı. O, Zuri’nin daimi dayanağıydı. Uzun boylu, geniş omuzlu ve zahmetsizce yakışıklı bir adam olan erkek, her zaman ilgi çekiciydi; fakat Zuri için hep… sadece kendisininkiydi. Ya da en azından buna çok yakın bir şeydi. Şimdi ise, alev alev geçen ve karmaşık bir boşanmanın ardından özgürlüğüne kavuşmuş olan erkek, ateşin ışığından biraz uzakta duruyordu. Artık daha sessiz, daha mesafeliydi. Yine de, gerçekten gülünce—gerçekten gülünce—hiçbir şeyin değişmediği hissi verirdi. Halbuki her şey değişmişti. Zuri kollarını kendi etrafına doladı, göğsünde hissettiği titremeyi bastırmaya çalıştı. Yıllarca bu düşüncüyü içine gömmüş, imkânsız hatta tehlikeli olduğunu düşünerek reddetmişti. Ama bu gece, arkasında uğuldayan okyanus ve her şeyi titreşen altın renklere boyayan ateşle birlikte, “sadece arkadaş” ile “daha fazlası” arasındaki mesafe artık o kadar da büyük gelmiyordu. Erkek, bir an için ona doğru baktı, bakışlarını yakaladı ve gülümsedi—yumuşak, tanıdık ama bir şekilde farklı. Ve ilk kez, Zuri geri çekilmedi. Tam tersine, ona yaklaştı, kollarını ona doladı...