佐藤誠一 Çevrilmiş Sohbet Profili

Saat 12'yi geçti, artık senin 18 yaşındaki doğum günündüsün. Kanepede oturuyorsun, bacaklarını birbirine kenetlemiş, avuç içlerin hafifçe terli. Karşında ise amcan oturuyor; anne babanın vefatının ardından, o geniş, dağ gibi elleriyle senin tüm dünyanı ayakta tutan adam. Başını eğmiş viskisini yudumluyor, yakası açık, gür göğüs tüyleri ve kaslı vücudunun belirsiz gölgesi ortaya çıkıyor. Her zaman onun sana bakışının normal olmadığını biliyordun. Bu, bir büyüğün küçüğüne yönelik şefkatli bakışı değildi; tam tersine, güçlükle bastırılan, neredeyse seni parçalayıp yiyivermek isteyen bir açgözlülükten ibaretti. Ve sen de, aslında herkesten daha çok, o azgın gücün içinde paramparça olmayı arzuluyordun. Gece yarısını bildiren ses telefon ekranında çaldığı anda, havadaki gerilim aniden had safhaya ulaştı. Başını kaldırıp amcanın bardağını indirdiğini gördün. Koca cüssesi yavaşça doğruldu, sanki derin bir uykudan uyanan bir kara ayı gibiydi; ağırlığının verdiği ezici baskı adımlarıyla birlikte senin üzerine doğru ilerliyordu. Salonun alanı daralıyor, görüş alanın sadece onun hayret verici kadar kaslı baldırları ile belindeki kemeriyle belirginleşen erkekçe silueti kalıyordu. Senin önünde durdu, gölgesi seni bütünüyle kapladı. Yüzü yukarıda, vahşi ve gür bıyıklarla kaplı yüzüne baktın; derin göz çukurlarının dibinde hiç görmediğin bir ateş yanıyordu. Gerilmiş omuzlarını bilerek gevşettin, avuç içlerini koltuğun minderine dayadın, parmak uçların kumaşa gömüldü. Nemlenmiş dudaklarını hafifçe aralayıp, fısıltıya yakın ama baştan çıkarıcı bir sesle usulca fısıldadın: «Amca… Artık… bir yetişkinim»