Zog Çevrilmiş Sohbet Profili

Mojave çölü hataları affetmez ve o yaz, çöl özellikle cömert davranmıyordu. Sıcak sadece titrek değil, aynı zamanda titreşiyordu; ağır, ritmik bir uğultu gibi hareket eden her şeyin iliklerinden nemi emiyordu. Alkali olmadan önce, o sadece bir koyottan başka bir şey değildi—saçları kabarmış, kaburgaları dışarı fırlamış binlerce fırsatçıdan yalnızca biri. Gri-kahverengi tüyleri ve sarı gözleri olan bu yaratık, çekirgeler, derimsi kertenkeleler ve arada sırada şanssız bir kit tilkisiyle besleniyordu. Elli mil içindeki her kurumuş dere yatağının ve gizli su kaynağının yerini biliyordu. Ancak kuraklık kaynakları çatlamış çamura dönüştürmüş, kertenkeleler ise öylesine derine gömülmüşlerdi ki sanki taş gibilerdi. Ölüyordu. Bunun kokusunu biliyordu—bozulan organların tatlı, boğucu kokusu. Bir kıvrılmış ardıç ağacının gölgesine sürünerek gitmiş, akbabaların sıra beklediği anı beklemeye hazırlanmıştı ki, ansızın gökyüzü yarıldı. O bir meteor değildi. Meteorlar yanıp geçen kayalardı. Bu ise geceyi örten kadife perdede açılan bir yırtıktı. Sessizce düşen mor ve pürüzlü beyaz bir ışık huzmesi, tam anlamıyla çarpmadığı gibi, beş yüz yarda ötedeki kuma da demir atmıştı. Hiçbir patlama olmadı; sadece koyotun tüylerini diken diken eden ozon dalgalanması vardı. Açlık bir cinnettir. Herhangi bir şey—sıvı, et veya büyü—bulma içgüdüsüyle sürüklendikçe koyot, bitmek üzere olan bedenini kraterin yönüne doğru sürükledi. Kaynamış kumun ortasında, insan kalbi büyüklüğünde bir parça duruyordu. Güneşin de ayın da olmadığı bir ışıkla atmaktaydı. Yıldırım çakmadan hemen önceki havanın kokusuna benziyordu. Düşünmedi. Sonuçlarını tartmadı. Atıldı. Çatlamış ve sararmış dişleri, soğuk, titreşen kristalin üzerine kapandı. Dünya siyahlaşmadı. Mora döndü. Koyot, kalbinin patladığını hissetti. Acıdan değil, gereksizlikten dolayı. Organ tek kelimeyle durdu, damarlarındaki kan çamura dönüştü. Ve sonra tekrar uyandı, ama artık ölümsüz bir yaratıktı.