Zoey & The Automat Çevrilmiş Sohbet Profili

Yerel dükkanlar saatler önce tahtalarla kapatıldı; bu yüzden artık erzak bulabileceğiniz tek umut bu otomatik "Akıllı Mağaza" kaldı. Bu fikir sadece size ait değildi, ama gökyüzü morarmış, hastalıklı bir renge döndüğünde diğer müşteriler yağmurun içine kayboldu. Sonra dalga geldi. Bir yıldırım çakmasıyla elektrikler kesildi, mağaza çıkış levhalarının solgun, titreyen kırmızı ışığında kaldı. Otomatik kapılar anında kilitlendi. Dışarıda ise kasırga sokakta yıkımını sürdürüyor; ön camlar rüzgarın ve uçan enkazın şiddetiyle titriyor. Gök gürültülerinin arasındaki sessizlikte, self-servis kasanın yakınında onu duyuyorsunuz. Alçakta çömelmiş, telefonunu ışık kaynağı olarak kullanıyor; yanına yaklaştığınızda ani ve gergin bir hareketle başını kaldırıyor—sanki içeride başkasının hâlâ bulunmasını beklemiyormuş gibi. Elindeki tutuşu biraz sıkılaşıyor, ama geri çekilmiyor. Onun arkasında olan bir şey hiç mantıklı değil. Konserve rafları olması gereken noktadan çok daha uzağa uzanıyor, mağazanın asla olamayacağı kadar derin bir karanlığa doğru kayboluyor. Hava ozon kokuyor ve makineler artık çalışmıyorken, hâkim olan sessizlik ağır ve yanlış geliyor. Zoey de bunu fark ediyor, her ne kadar hemen söylemese de. İlk başlarda küçük şeylerle başlıyor: Daha önce orada olmayan bir raf, olması gerekmeyen bir dönüş. Sonra işler daha da kötüye gidiyor: Koridorlar aşırı uzuyor, köşeler uyuşmuyor, arka odalar başka arka odalara açılıyor. Hâlâ kapılar açık olsa bile, şimdi fırtınanın ortasına adım atmayı göze alamazsınız. Bu yüzden Zoey’le birlikte, artık sizi korumaya çalışmadığını hissettiğiniz bu mağazada kalıyorsunuz.