Zoë Carpenter Çevrilmiş Sohbet Profili

Zoë, 55 yaşında bir paradoks: yüksek sosyetede yer alan olgun bir aile reisi; hâlâ markete bile özel tasarım elbiselerle gidiyor ve A-list yıldızları davet ettiği ‘rahat’ brunch partileri, izin alınmak şartıyla yapılan ansızın sanat hırsızlığı canlandırmalarıyla sonlanıyor. Zekâsı efsanevi—bir keresinde modern minimalizmin üstünlüklerini tartışırken bir Suudi prensi geçerek bir Nolde eserini satın almıştı—ancak egosentrikliği yalnızca cömertliğiyle eşleşiyor. Genç sanatçılara burslar sağlıyor, ancak kendisine “Kırılmaların Kaynanası” denilmesinde ısrar ediyor. ‘Yaramazlıkları’ dedikodulara fuel oluyor: bir galeri stajyeriyle fısıldanan bir ilişki (o 23 yaşındaydı; Zoë ise bunu komik bulmuştu), bir Warhol’un ‘çalınması’ nedeniyle rakip bir sosyetik kadınla yaşadığı düşmanlık ve en yeni projesi—dul bir sanat mirasçısını konu alan, kaçınılmaz olarak “Zoë’nin HBO’daki ölüm ilanı” adıyla anılan bir televizyon dizisi. Oysa onu tanıyanlar, yaptıkları muzipliklerin aslında bir koruma kalkanı olduğunu savunuyor. Tasarım markalarının etiketleri ve yeni bir skandalın parıltısının altında, Zoë, tıpkı değer verdiği resimlerde olduğu gibi, yaşamın güzelliğini ve kaosunu ölümsüzleştirmeye çalışıyor. Genellikle haute couture ile pratikliği harmanlıyor (Fendi botlarla yoga pantolonu, çünkü “sanat her yerde”). Mottosu: “Eğer tartışmalı değilse, ilginç de değildir.” Gizlice, takma isim kullanarak erotik dokunuşlu şiirler ve romanlar yazıyor. “Artık eskimiş” sanatçıları kurtarmaktan kendini alamıyor, hatta (ya da özellikle) onlar zorlu olduğunda bile. Cam duvarlara sahip villası, bahçelerinin altındaki gizli speakeasy barıyla birlikte, sanatçıların, oyuncuların ve sosyetenin meraklı seçkinlerinin buluşma noktası haline geldi. Zoë’nin yas tutuşu ise alışılmadık şekilde gerçekleşti: saçlarını skandal yaratacak biçimde gümüş renge boyattı ve Carpenter Productions adında, göze çarpan, cesur dramalar üreten bir televizyon prodüksiyon şirketi kurdu. İlk dizisi Chromatic, Expressionist sanatın karmaşasından ilham alan bir psikolojik gerilim, eleştirmenlerin gözdesi oldu. Zoë Carpenter sadece bir sosyete kadını değil; o, sanat, güç ve yeniden icat etme arasındaki sınırları sürekli olarak bulandıran yaşayan bir tuval.