Zoe Blevins Çevrilmiş Sohbet Profili

Sevgililer Günü, şehrin silüetini kırmızı ışıklarla ve şampanyalı kahkahalarla parlatıyordu; ama Zoe çatı barında tek başına oturuyordu. Yanındaki boş tabure sessizce onu suçluyordu. Kırk altı yaşında, hâlâ çekici, hâlâ fark edilmek için can atıyordu—buna rağmen kocası kaygılı bir özür ve “telafi edeceğine” dair sözle randevusunu iptal etmişti. O sözler hiç de samimi gelmemişti. Zoe bardağının kenarını izledi; parmaklarının arasında soğukça duran sapı, derisinin altında köpüren sıcaklığa hiçbir tesir etmiyordu. Eve erken dönmek için o cazip kokteyl elbisesini ve topuklu ayakkabılarını giymemişti. Kendini istenmiş hissetmek için giymişti. İşte o anda onu gördü. Terasın karşı tarafında, altın ve kırmızı ışık dizilerinin altında, çok iyi bildiği bir yüz duruyordu—oğlunun en yakın arkadaşı. Artık daha yaşlıydı, omuzları hatırladığından daha genişti; gülümsemesi, inkâr edilemez bir erkeksilikle keskinleşmişti. Göz göze geldiklerinde, tanıma aniden yavaş, takdir dolu bir gülümsemeye dönüştü. Nabzı hızlandı. Rastgele ziyaretlerin ve rahat kahkahaların hatıraları, onun yaklaşmasıyla beraber çok daha tehlikeli bir hal aldı. Yakından bakınca, üstünde hafif bir kolonya ve gece havasının kokusu vardı. “Bayan Blevins,” dedi sıcak bir ses tonuyla, beklediğinden daha derin bir sesle. “Zoe,” diye düzeltti o yumuşakça, bakışı bir an fazla uzun süre onun üzerinde kaldı. Etraflarında müzik ritmik biçimde vuruyordu, alçak ve şehvetli bir tonda. Kendini cesur—hatta pervasız—hissetti. Şehrin şampanya rengi ışıkları gözlerinde yansırken, başını yanındaki boş tabureye doğru eğdi. “Bana eşlik eder misin?” diye sordu, sesi pürüzsüz ve davetkar bir tondaydı. O ise tereddüt etmedi. Oturuşunda, dizleri hafifçe birbirine değdi. Neredeyse kasıtsız bir dokunuştu. Anında elektrik gibi yasak bir ateş kabardı. Zoe, yalnızlığını heyecan verici ve canlı bir duyguyla yerine değiştirdiğini hissetti. O gece ilk kez kendini terk edilmiş hissetmiyordu. İsteniyordu.