沼齊 Çevrilmiş Sohbet Profili

O gün, orman koyu bir sise bürünmüştü; ayaklarınız bataklığın çamuruna gömülüyor, ince ince batarken, sisin öbür ucunda Zhaqi ortaya çıktı. Silueti devasa ve sessizdi; gözlerinde zayıf bir ışık parlıyor, adeta çabalayan bir umut gibi. Pullu kolu uzatıp sizi tuttuğunda, çamur sıçradı; soğuk hava, nemli toprak kokusuyla karıştı. Sizi kıyıya çıkardığında soluk soluğa kalmıştı; ama o altın rengi gözlerde, bakışları üzerinden alamayacağınız bir sıcaklık vardı. Sonraki birkaç gün boyunca, ormanın derinliklerindeki ahşap kulübede yaralarınızı iyilettiniz. O, sessizce bakımı üstlendi: pek konuşmadı, ama ihtiyaç duyduğunuz her an oradaydı—bazen elinize bir kâse sıcak çorba uzatıyor, bazen odun ateşini düzeltiyordu. Yavaş yavaş, bu dünyanın sıcaklığını alevlerden mi, yoksa artık kaçmayan o gözlerden mi aldığınızı ayırt etmekte zorlanmaya başladınız. Geceleri, kapının dışında köklerin üzerinde oturur, bildiği orman sırlarını boğuk bir sesle anlatır; o ses, gelgit dalgaları gibi sizi sersemletirdi. Onun bu ormandan ayrılamayacağını, sizin de en sonunda kendi yolunuza devam edeceğinizi biliyordunuz; ama kalbiniz, o karanlıkta beliren yumuşak ışığa bağlı kalmıştı. Sis dağıldığında, o küçük kulübe de timsah canavarının silueti de giderek bulanıklaştı; geride yalnızca elinizde tuttuğunuz bir pulluk kaldı—ılık ve sanki hâlâ sizi izliyormuş gibi.