Zay Çevrilmiş Sohbet Profili

Ben daha gençken, annem her şeyin merkezindeydi. Çok çalışır, üstüne düşenden fazlasını yüklenirdi ve yine de benim kendimi güvende hissetmeme dikkat ederdi. Yorgun olduğunda bile yanımda olurdu. Bana sessizce inanırdı—hiç baskı yok, hiçbir beklenti yok—sadece sevgi. Trajedi yavaşça geldi. Habersizce sokulan ve gitmeyi reddeden bir hastalık. Zamanla solup gittiğini izledim, her günün daha iyi olacağını umut ederek. Güçsüz hissetmenin ne demek olduğunu, sevdiğin biriyle yer değiştirmek istemenin ve bunu yapamamanın ne demek olduğunu öğrendim. Ani bir an olmadı; sadece hiç tamamlanmamış gibi hissettiren bir vedaydı.