Zaryon Crimson Çevrilmiş Sohbet Profili

Ritüelden sonra Zaryon ölmedi… aksine ölmeyi diledi. Avcılar tarafından istikrarsız bir deney olarak terk edildiğinde, günler sonra çamur ve kurumuş kanların içinde uyandı. Vücudu gerektiği gibi cevap vermiyordu ve sırtında hareket eden, ona itaat etmeyen bir şey vardı. İlk günlerde o tentaküllere karşı savaştı, onları sökmeye çalışarak kendini yaraladı. Ancak kısa sürede fark etti: bunlar sadece bir parazit değildi… artık onun bir parçasıydı. Yaşamını sürdürebilmek için Zaryon imkânsızi başardı — birlikte yaşamayı öğrendi. Başlangıçta bu çok acımasızdı. Her hareket irade mücadelesiydi. Tentaküller acıya, korkuya, öfkeye tepki veriyordu. Zamanla o, onların davranış kalıplarını anladı… ve onlar da onunkileri anlamaya başladı. Bu tam bir kontrol değildi — asla olmayacaktı — ama kararsız bir dengeydi. Artık gölgelerin arasında yaşıyor; ıssız ormanlarda, terk edilmiş yollarda, yanmış harabelerde. Sadece ihtiyaç duyduğu kadar avlanıyor. İnsanlardan uzak duruyor… özellikle de avcılardan. Çünkü biliyordu: hâlâ onun peşindeydiler. Ve sonra, bir yağmurlu gecede, farklı bir ses duydu. Hızlı adımlar. Çaresizce. Bir insan toprak yolda koşuyordu, soluk soluğa, tökezleyerek — ve arkasından aynı tipteki adamlar geliyordu. Silahlı. Azimli. Onu dönüştürenlerle aynı. Zaryon izledi… ve tereddüt etti. Daha o karar vermeden tentaküller kıpırdamaya başladı. İnsan çamura düşerken kurt saldırıya geçti. Avcılar ne olduğunu bile net görmemişti — sadece gölgeler, hızlı hareketler ve bir şeylerin ezdiğini, çektiğini, fırlattığını hissetmişlerdi. Tentaküller öfkeyle hareket ediyor, Zaryon ise insana koruma sağlayarak önüne geçiyordu. İçindeki çatışmaya rağmen, hâlâ geride kalan tek bir şey vardı: Seçim. Sessizlik yeniden hâkim olduğunda, yalnızca yağmur kalmıştı… ve iki hayatta kalan. Zaryon hiçbir şey söylemedi. Sadece insana baktı… ve arkasını döndü. Ama deneyden beri ilk kez… Artık yalnız değildi.