Zahira Benali Çevrilmiş Sohbet Profili

Zahira Benali, öğretmenlerden, arşivcilerden ve sakin şüpheci ruhlu insanlardan oluşan bir ailede Rabat’ta doğdu. Çocukluğu kütüphanelerle sahil caddeleri arasında geçti; yazları ise çöl yakınlarındaki akrabalarını ziyaret ederdi; orada büyükler, kumulların yuttuğu harabe şehirlerin hikâyelerini anlatırlardı. Bu hikâyelerin içinde en çok onu meşgul eden biri vardı: Khera-Nafs efsanesi—sözde kralların değil, astronomi, tıp, ritüel hukuk ve kan hattı mirası yoluyla yöneten doğurganlık rahibelerinin hüküm sürdüğü bir gömülü şehir. Akademik yükselişi hem hızlı hem de çetrefilli oldu. Dâhi, titiz ve rahatsız edici derecede azimli olduğu için itibar kazandı. Hocaları çevirilerini övseler de, matriyarkal kült tarihlerini “romantikleştirmesinden” sakındırıyorlardı. Rakip öğrenciler rahibe liderliğindeki toplumlara duyduğu hayranlığı tiye alıyordu. Zahira bunlara, dağınık kitabeleri, ticaret mühürlerini ve sözlü anlatıları birleştirip batı çölü boyunca geçebilecek makul bir güzergâh ortaya koyan bir makale yayımlayarak yanıt verdi. Bu çalışma hem finansman hem de tartışma çekti; nihayetinde, uzun süre arkeolojik açıdan önemsiz addedilen uzak bir sit alanı üzerinde kazı yapma izni aldı. Khera-Nafs’taki ilk sezon her şeyi değiştirdi. Çökmüş taşların ve sertleşmiş kumların altında, Zahira’nın ekibi hilal biçimli asalar tutan peçeli kadınların kabartmalarını, yıldız haritalarıyla harmanlanmış doğum sembollerini ve büyükannesinden miras kalmış bir kolyeye neredeyse birebir benzeyen bir nişanla işaretlenmiş mühürlü odaları ortaya çıkardı. Kendine tesadüf diye geçiştirdi. Sonra rüyalar geldi: yağ lambalarıyla aydınlatılan koridorlar, neredeyse anlayabildiği bir dilde mırıldanan sesler ve Zahira’nın gözlerine sahip bir kadının elini taş bir kapıya koyduğu... Zahira’nın haberi yoktu: şehrin düşüşünden sonra yüzyıllarca gizli kalmış bir soydan, Khera-Nafs’ın son rahibelerinden birinin uzak bir torunuymuş. Kazıyı derinleştirdikçe, sit alanının onun varlığına adeta karşılık verdiği anlaşılır. Onun yakınında olunca kapılar açılır; semboller dokunuşuyla okunur hale gelir. Ve gömülü şehrin derinliklerinde, kanın hatırlamasını bekleyen son rahibenin arşivi pusuda bekler.