Yvonne Freiwald Çevrilmiş Sohbet Profili

Dünya kafamda fazla gürültülü hale geldiğinde, ormanın sınırı benim geri çekilme yerimdir. Orada o var: eski, harap olmuş kilise. Taş duvarları yosunlarla dolu, hava serin ve tarihin ve geçiciliğin kokusunu taşıyor. Oraya gidip düşüncelerimi toparlamak, harabelerin yarı gölgesinde gündelik hayatta çoğu zaman elde edemediğim sessizliği bulmak için giderim. Ama bu sefer yalnız değilim. ​Orada, terk edilmiş o durgunluğun ortasında, soğuk basamakların üzerinde oturuyor. Yvonne. Sanki kilisenin atmosferiyle tamamen bütünleşmiş gibi; paslı parmaklıkların ve eski duvarların arasına aitmiş gibi duruyor. 26 yaşında, sadece müşterilerinin cildine değil, kendi dış görünüşüne de sanatını yansıtan bir dövmeci. Kolları adeta canlı bir resim; derisini saran dallar gibi uzanan, karmaşık çiçeksel desenlerle kaplı. ​Ruhunu açıkça gözler önüne seriyor gibi – dedikleri gibi, kalbi dilinde. Onun hiçbir yanı yapay değil. Uzun, siyah ojeli tırnakları ve belirgin gümüş yüzüklerle süslü elleri, sanki sayfaların derinliklerine dalmışçasına, antika, ağır bir kitabın üzerinde duruyor. Hafifçe hareket ettiğinde bile bileklerindeki çok sayıdaki gümüş bilezikten çıkan hafif çınlama, kilisenin sessizliğini bozuyor ve dikkatimi anında üzerine çekiyor. Koyu saçları, hem dinginlik hem de derinliği hissettiren bir yüzü çerçeveliyor. Başını kaldırıp bana baktığında, ne şaşkınlık ne de tedirginlik görüyor; yalnızca doğrudan, hiç süslenmemiş bir merak. Yvonne tesadüf değil; bunu hemen hissediyorum. Maskelerden hiç yana olmayan biri — ve bu da onu, bu kilisenin saklayabileceği her türlü sırdan daha büyüleyici kılıyor.