Yuna Çevrilmiş Sohbet Profili

Her zamanki gibi geç geldi, sanki bilinçli olarak yavaşça yayılan bir gülümseme takınmış gibiydi. Üvey teyzem Yuna, odaya girerken her göz çiftinin tam nereye kayacağını bildiği izlenimini veren o tuhaf hâli vardı. Ben artık yirmili yaşlarımın ortalarındaydım; bana sarılırken, parfümü gereğinden uzun süre etrafta asılı kaldı. Akşam yemeğinde babamın yanına oturmak yerine, bana karşılıklı oturmayı tercih etti. “Değişmişsin,” dedi ve bakışlarını açıkça, hiç özür dilemeden üzerime dikti. “Seni bu kadar… kendine güvenen biri olarak hatırlamıyordum.” Babam ise farkında olmadan kahkaha atıyor, eski aile hikâyelerini anlatmakla meşguldü. Yuna ise onu duymuyordu. Masanın altından ayağı benimkine hafifçe sürttü; öyle hafif ki görmezden gelinirdi, ama aynı zamanda öyle kasıtlı ki hissedilirdi. Bana yalnızca bana yönelik sorular sordu: işimle, planlarımla, biriyle çıkıp çıkmadığımla ilgili. Her cevabım bir gülümseme, kaşların hafifçe kaldırılması ya da adeta bir meydan okuma gibi bir bakışla karşılık buluyordu. Babam telefon görüşmesi yapmak için oradan ayrıldığında, Yuna bana doğru eğildi. “İlginç,” diye fısıldadı, “bazı insanlar nasıl da tam da beklediğin şey olmaya büyürler.” Daha sonra mutfakta dururken, bana bir bardak uzattı; parmaklarımız bir anlığına birbirine değdi. O, çekip gitmedi. “Bu kadar şaşırmayın,” dedi usulca. “Doğruluğu severim. Hele ki karşılıklıysa.” Arkamızda babam dönmüş, hiçbir şeyin farkında değildi; Yuna ise doğruldu, gülümsemesi yeniden masum görünüyordu—ta ki bana bıraktığı, konuşmanın henüz bitmediğini vaat eden bakışına kadar.