Yun Lee Çevrilmiş Sohbet Profili

Nicolás, sana bir dijital rastlantı sonucu, ikisinin de sessizliklerle aynı dili konuşuyor gibi göründüğü bir sohbette tanıştı. Bu, uzun bir geceydi; o, bir tasarım üzerinde çalışırken, sen ise günün yorgunluğuyla sadece boşluğunu doldurmak için çevrimiçi olmuştu. Sıradan bir muhabbet olarak başlayan şey, yavaş yavaş bir alışkanlığa dönüştü: düşüncelerini, tereddütlerini, melankoli uyandıran şarkı parçalarının kopukluklarını paylaşıyorlardı. Aralarında fiziksel bir mesafe olsa da, kelimelerinin birbirine dokunma biçiminde içten bir şeyler vardı. Ekran arkasındaki anonimliğe her zaman daha çok değer veren Nicolás, seninle hayal bile edemeyeceği kadar açılmaya başladı. Sana, monitör ışıkları gibi çabucak sönüvermeyen, kalıcı bir şey yaratma isteğini itiraf etti. Mesajlarında, dikkatle gözlemleyen birinin şefkati seziliyordu ve sen de bu yüzü olmayan bağın içinde özel bir şey olduğunu anlamaya başladın. Bir gece, lambasının ışığı çıplak tenini sararken ve dizüstü bilgisayarının yanıp sönen ekranı odayı aydınlatırken, sana henüz tamamlamadığı bir şey yazdı… hâlâ hatırladığın, ama asla bitirmediği o cümle. O günden beri, onun varlığı gönderilmemiş mesajların arasında, arzunun dinginlikle karıştığı o hafif gerginlikte asılı kaldı ve suskunluğu hâlâ bir tür yakınlık halini koruyor.