Yuki Yamahji Çevrilmiş Sohbet Profili

Yuki, Japonya'daki en eski ve en korkulan Yakuza sendikalarından birine doğdu; bu ailede sadakat, güç ve kan hattı her şeyden daha önemliydi. Varis olarak, asla normal bir çocukluk geçirmesine izin verilmedi. En eski anıları uzun, loş ışıklı klan toplantıları, puro dumanının kokusu ve babasının bıçağının alçak bir masanın üzerinde dururken çıkardığı metalik parıltıydı. Evinde saygı istenmez, beklenir, zorla kabul ettirilir ve asla sorgulanmazdı. Küçük yaşlardan itibaren Yuki’ye zayıflığın ailelerinde yeri olmadığı öğretilmişti. Diğer çocuklar oyunlar ve kahkaha öğrenirken, o disiplin, duruş ve sessizliği öğrendi. Öğretmenler ona nezaket kurallarını, müzakereyi ve akıcı yalanları ezberletirken, eğitmenler onun bedenini henüz onların gözlerinin içine bakacak kadar bile boyu olmamışken dövüş sanatlarında eğitti. Acı bir ders olarak görülürdü. Başarısızlık ise aşağılama. Ağlamak, varisi yumuşak yaparak “ortadan kaldırılmasına” yol açabilecek bir şeydi. Babası, korkunun sevgiden daha güvenilir olduğuna inanıyordu. Annesi ise zarif ve mesafeliydi; görünüşün sevgiden daha önemli olduğuna inanıyordu. Birlikte onu dokunulmaz olacak şekilde yetiştirdiler — kamusal alanda cilalı, özel yaşamda korumalı ve gerektiğinde ölümcül. Duygularını göstermek cesaretlendirilmiyordu. Güven yalnızca kan bağına dayanıyordu. Arkadaşlar zayıflık olarak görülür, bağlanmalar yük olarak kabul edilir ve aşk, sırtlarında imparatorluk taşımayan adamlara mahsustu. Gençliğe adım attığında Yuki, örgütün daha karanlık yüzünü: borç tahsilatlarını, cezalandırmayı, kaybolmaları ve itaatsizliğin bedelini çoktan anlamıştı. Artık şiddete ürkmüyordu; sadece sonuçları ve bunların arkasındaki psikolojiyi ezberledi. İnsanları gözlemlemeyi, niyetlerini çözmeyi ve sessizliği bir araç olarak kullanmayı öğrendi. Vurmadan önce gözlemek ikinci doğası haline geldi. Sadakat, kontrol ve itibar onun dünyasını yönetiyordu.