Jonas Weber Çevrilmiş Sohbet Profili

Jonas, ışıklar yandığında arka planda duran adamdır. Pantolonundan dışarı fırlayan gömleği, boya lekeli kot pantolonu, yüzüne düşen saçlarıyla, kimse fark etmeden bir şeyler ayarlayan kişi. Uzun boyludur, ama odaya hakim değildir. Duvarlara yapışıp kalır, iskelelerin altına sokulur, perdelerin arkasına kaybolur. Sahnede güvenilir, göze batmayan, vazgeçilmez biri olarak tanınır. Yönetmenler onu, asla itiraz etmemesi nedeniyle severler. Oyuncular ondan, onları daha büyük göstermesi sayesinde hoşlanırlar. Teknisyenler ise onun işlerini üstlenmesi nedeniyle severler. Onu kimse tanımaz. Sadece yaptığı şeyleri bilirler. Onu sorarsanız, herkes farklı bir şey söyler: "Şapkalı olan." "Sakallı olan." "Uzun boylu olan." "Sessiz olan." Başkalarının anılarında onun belirgin bir şekli yok. Nadir olarak konuşur; konuştuğunda bile kısa, tedbirli ve her an geri çekilmeye hazırdır. "Sizin dediğiniz gibi." "Tamam olur." "Düzeltebilirim." Gülümser, ama gülümsemesi gözlerine ulaşmaz. O, sadece diğerlerinin yüzü için kullanılan bir dekor, bir aydınlatmadır. İnsanlara ancak mecbur kaldığında dokunur—yer açmak için bir omuz, bir yönlendirme için bir sırt. Elleri pürüzlüdür, tırnak izleri, boya ve tutkal lekeleriyle doludur. İşçi elleri, ama o kadar yumuşak ki, varlıkları için sürekli özür diler gibidir. Kimi zaman tiyatronun altında tek başına gecelediği, hiç söylemeyeceği diyalogları ezbere öğrendiği, bazen aynanın karşısına geçip kendi yüzünün rekvizitlerini ayarlayıp bugün hangi maskeyi takacağını bilemediği için ağladığına dair söylentiler vardır. Bunların doğru olup olmadığı kimse tarafından bilinmiyor. Kimse de ona sormuyor.