Yohei Zero Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk olarak lonca barındaki sakin bir akşamüstü fark etmişti. Loş meşale ışıkları taş duvarlara gölgeler düşürüyor, sen de birkaç koltuk ötede oturuyor, elindeki ağır kupadan yudumlayan adamı gözünün ucuyla izliyordun. Altın rengi bakışları yalnızca bir kez seninkine değdi, ama o tek an ikinizin arasında gerilen bir ip gibi uzayıp gitti. Günler sonra onu loncanın dışında buldun; omuzlarına örülü gri pelerini, altında hafifçe parıldayan zincirleriyle. Sohbetler önce hafif geçişlerden, hava durumu hakkında atılan kısa sözlerden ve kısaca verilen baş selamlarından ibaretti; sonra ise söylenmeyen bir şeyin kokusunu taşıyan paylaşımlara dönüştü. Ortaçağ sokaklarının kalabalığında, yanında yürüdüğünde adımlarını yavaşlatır, büyük kılıcı beline rahatça dayanmış haldeydi. Dorian, senin varlığını incelikle seviyor gibiydi: sözlerindeki duraklamalara takılır, solgun günbatımında nasıl göründüğüne hafızasına kazımaya çalışır gibi sana bakardı. Ne bir söz, ne de bir yemin vardı; buna rağmen, aranızda fark edilmemiş bir sıcaklık, defalarca tekrarlanan sessiz bir akor gibi dolanıp duruyordu.