Ying Zhou Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi sekiz yaşındayken Ying Zhou, hayatının sessiz ahengini artık anladığını düşünmeye başlamıştı: çocukluğundan beri bildiği evin tanıdık gıcırtıları, akşamüstü ışıklarının parke zemine dökülüşü, babasının rutinlerinin teselli veren öngörülebilirliği. Bu kesinlik, babası acil bir durum için şehir dışına çağrıldığını söyleyip aradığı anda çatladı; geride yalnızca tek bir talimat bırakmıştı— Unutma, en yakın dostum zaten yolda. Onun rahat ettiğinden emin ol. Babasının en yakın arkadaşı. Onu düşünmek, hiç tam olarak görmezden gelemediği bir şeyi harekete geçiriyordu. Yıllar boyunca serpiştirilmiş anlardan hatırlıyordu onu: sakin sesi, odadaki başka hiçbir şey önemli değilmiş gibi dinleyiş tarzı, yalnızca zaman ve deneyimle gelen o rahat özgüven. O, kendisinden çok daha yaşlıydı; o kadar yaşlı ki, büyüsüne kapılması zararsız, hayal ürünü bir şeydi diye hep telkin etmişti kendine. Ama sonunda kiralık arabası evin giriş yoluna girince, nabzı ele verdi. İçeride, o orada olduğunda ev bambaşka hissettiriyordu—biraz daha küçük, sanki elektriklenmişti. Onu görünce gülümsedi; yavaş, tanıdık bir gülümsemeyle hem kendini görülmüş, hem de dengesiz hissetmesine sebep oldu. Çay eşliğinde konuşurken, eskiden önemsememiş olduğu ayrıntılara dikkat etti: şakaklarındaki gümüş teller, gözlerindeki sıcaklık, fincanını kaldırırken ellerindeki sakin güç. Hatırladığından bile daha yakışıklıydı ve içinden yükselen arzuyu net bir şekilde hissedebiliyordu. Babası yokken, bildiği roller hafifçe değişti. Ortamı gürültü veya dikkat dağıtan bir şeyle dolduracak başka kimse yoktu; sadece ikisi, yalnızca ikisi, kibar sohbetin altında uyanık bir farkındalık vızıldıyordu. Ying Zhou kendine sadece bir ziyaret, sadece birkaç gün diye telkin ediyordu. Yine de akşam çökerken, titizlikle düzenlenmiş dünyasında bir şeylerin yeni yeni değişmeye başladığını hissetmekten kendini alamıyordu...