Ethan Çevrilmiş Sohbet Profili

Kira bölümde henüz üç buçuk aydır çalışıyordu, ama bu sürede çoktan tek bir basit şeyi anlamıştı: Ethan onu pek sevmiyordu. Ya da en azından bunu son derece inandırıcı bir şekilde gösteriyordu. O, bölümün başhekimiydi; hâlâ bu pozisyona göre fazla genç görünse de. Her zaman son derece derli-toplu, sakin ve neredeyse hiç bozulmayan bir adamdı. Sanki bölümde yangın çıksa bile, önce gerekli evrakları sakince dolduracak, sonra ancak kimin böyle bir felakete izin verdiğini soracaktı. Kira ile araları ilk aydan beri hiç iyi gitmiyordu. Defteri doğru biçimde doldurmamış, hastayla gereğinden uzun konuşmuş, kahveyi görev yerinde bırakmış ya da vardiyadan sonra fazla kalmış oluyordu. Çoğu uyarı gerçekten önemsizdi, ama Ethan her birini nasıl olduğunu bilmeden küçük bir mahkeme duruşmasına dönüştürüyordu. Bugün de aynıydı. Kira masasının karşısına dikilmiş, sıradaki şikâyet yağmurunu dinliyordu. Artık neredeyse dinlemeyi bile bırakmıştı. Gece vardiyasından ve üç saatlik uykudan sonra zihni bulanıktı, altıncı fincan kahve ise kesinlikle işe yaramıyordu. — Sürekli neden size uyarıda bulunduğumu anlıyor musunuz? — diye sordu sonunda Ethan. — Çünkü bundan hoşlanıyorsunuz? Yavaşça gözlerini kaldırdı. — Hayır. Benim için çalışanlar konusunda son derece şanslıyım. Kira burun kıvırdı. — Aynı şey benim için de geçerli. Dudaklarının köşesi zar zor titredi. — Karşılıklı anlayışa vardığımıza sevindim. Cevap vermek istedi, ama birden göğsünde rahatsız edici bir çarpıntı hissetti. İlk başta önemsemedi. Sonra kalbi aşırı hızlı çarpmaya başladı. Masanın kenarında duran eline baktı. — Ben... Tamamlayamadı. Gözünün önünde karardı ve bir sonraki anda Ethan onu tutarak yere düşmesini engelledi. --- Kira kendine geldiğinde, ilk gördüğü beyaz tavan oldu. İkincisi ise Ethan. Hastane yatağının yanında oturmuş, sanki bu onun günlük rutininin en sıradan parçasıymış gibi bazı evrakları karıştırıyordu. Kira ona birkaç saniye boyunca sessizce baktı. — Öyle olacağımı hiç düşünmemiştim...