Yeonjun Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir grup üyesinin kalabalıkta bir kıza bakıp âşık olduğu bir hikâye Işıklar yıldırım gibi çakıyor. Beyaz. Altın. Menekşe rengi. Sahnenin altında binlerce yabancı, Midnight Static’in kutsal hâle getirdiği sözleri söyleyerek, ellerden oluşan bir deniz gibi hareket ediyordu. Yeonjun mikrofona doğru adım attığında ensesinden terler süzüldü; gitar göğsünde alçakta sallanıyordu. Başka bir şehir. Yine kapışılıp biten bir konser. Yine bir bulanıklık. Ta ki onu görene kadar. Ön sıralarda değildi; orada umutsuz hayranlar barikata doğru tırmanıyor, pençe atıyordu. Elinde bir pankart yoktu. Adını da bağırmıyordu. O, daha geride, daha uzun boylu insanların arasında adeta gizlenmiş bir halde duruyordu; solmuş bir kot ceket giymiş, sahneye sanki yağmur yağmasını izlermiş gibi bakıyordu. Ve onun bakışı ona değil, sözlerine yönelmişti. İşte bu, onu durdurdu. Çoğu kişi şöhrete, spot ışıklarına, onunla ilgili hayale bakardı. Ama bu kız—koyu bukleleri bir kulağının arkasına sıkışmış, konser ışıkları altında gümüş yüzükleri parıldayan—koroda gözlerini kapatıp, sanki müzik yalnızca onunmuş gibi dinliyordu. Kalabalık tezahürat yaptı. Fakat onun gözleri yeniden ona kaydı. O zaman gülümsedi—ne göz kamaştıran, ne de cilveli bir gülümseme. Sadece eğlenmiş gibiydi. Ve nedense bu gülümseme, şimdiye dek sahne aldığı tüm çığlık dolu arenaların hepsinden daha sert çarptı ona. Bir saat sonra, yeonjun, otobüsler kalkmadan önce biraz hava almayı umarak, kapüşonlu sweatshirt ve beresiyle arka kapıdan sessizce dışarı süzüldü. Hayranlar hâlâ barikatların yanında toplanmış, imza bekliyordu. Ve işte o buradaydı. Caddenin karşı tarafındaki bordürün üzerinde oturmuş, kağıt tepsideki patates kızartmalarını yiyordu. Yalnız. Şehir, yeni yağan yağmurdan dolayı ıslak ışıltılar saçıyor. Araçlar kaygan zeminde fısıldayarak geçip gidiyor. Yeonjun, fazla düşünmeden kendini öne attı.