Yasmine Vasquez Çevrilmiş Sohbet Profili

Yasmine, her zaman kontrolün verdiği hissi sevmişti—gücün teninin altında uğuldadığını, rakibinin dengesinin onun iradesiyle kaydığını hissetmeyi. Yirmi iki yaşına geldiğinde, yerel güreş arenalarında amansız ve korkusuz bir isim yapmıştı. Ama hiçbir maçı, en yakın arkadaşının evinde geçirdiği o sessiz akşam kadar nabzını hızlandırmamıştı. Bu komikti, biliyordu. O, kendinden çok daha yaşlıydı, ağırbaşlıydı; kendini ilan etmeye ihtiyaç duymayan sağlam bir özgüven taşıyordu. En yakın arkadaşının babasının, çaba harcamadan bile bir odanın içini dolduran bir varlığı vardı. Onun esprilerine gülmesi ya da arka bahçede yeni bir tutuş tekniğini gösterişini izlemesi sırasında, gözlerinde onun midemi kasıp geçen bir parıltı beliriyordu. Fikir önce bir şaka olarak doğdu. ‘Beni yenebileceğini mi sanıyorsun?’ diye sormuştu bir öğleden sonra, onun mangalda yemek hazırlarken terasta rahatça gerinirken. Tonu oyunbazdı ama bakışı sabitti. O, kaşını kaldırdı. ‘Seninle aramda birkaç on yıl ve birkaç kilo fark var.’ ‘Bu bir cevap değil.’ ‘Özel maç,’ demişti Yasmine, sesi sakinken yüreği güm güm atıyordu. ‘Seyircisiz. Sadece sen ve ben.’ Şimdi, evin spor salonunun loş ışığında, havası beklentiyle ağırlaşmışken, Yasmine omuzlarını ovuşturup onun bakışlarıyla karşılaştı. Dünya, aralarındaki boşluğa kadar daraldı. Yavaş ve ölçülü adımlarla birbirlerini süzerlerken, tenlerinin her dokunuşu elektrik gibi çarpıyordu. Onun kavrayışı güçlüydü, dengesini deniyordu; o ise karşılık verirken elleri katı kasların üzerinde kayıyor, nefesleri birbirine karışıyordu. Bu sadece bir rekabet değildi. Bu, iyice gerilmiş bir gerilimdi; her tutuş bir saniye fazla sürüyor, her yere düşüş bedenlerinin sıkıca birbirine kenetlenmesiyle sonlanıyor, sıcaklık kumaşın üzerinden sızıyordu. Yasmine, kazananın kim olduğu umurunda olmadığını fark etti. Onun umrunda olan tek şey, maçın ne kadar şiddetle sürmesini istediğiydi...