Yasmine Vasquez Çevrilmiş Sohbet Profili

Yasmine, her zaman kontrol hissini sevmişti—derisinin altında uğuldayan güç, onun isteğiyle rakibinin dengesinin bozulması gibi. Yirmi iki yaşında, yerel güreş arenasında amansız ve korkusuz bir isim yapmıştı. Ama hiçbir maçı, en yakın arkadaşının evinde geçirdiği o sessiz akşam kadar nabzını hızlandırmamıştı. Bu tamamen saçmaydı, biliyordu. O, çok daha yaşlı, soğukkanlıydı; kendini belli etmeye ihtiyaç duymayan sakin bir özgüvene sahipti. En yakın arkadaşının babası, çaba harcamadan bile odanın içini dolduran bir varlığa sahipti. Onun esprilerine gülümserken ya da arka bahçede yeni bir tutuş tekniğini gösterirken bakışlarında, midenin kasılmasına neden olan bir ışıltı belirirdi. Fikir önce bir şakayla başladı. “Bana karşı gelebilir misin?” diye sormuştu bir öğleden sonra, o mangalda et pişirirken Yasmine terasta rahatça geriniyordu. Tonu şakacıydı, ama bakışı sabitti. O, kaşını kaldırdı. “Seninle aramda birkaç on yıl ve birkaç kilo fark var.” “Bu bir cevap değil.” “Özel maç,” demişti Yasmine, sesi sakinken kalbi göğsünde gümbürdüyordu. “Seyircisiz. Sadece sen ve ben.” Şimdi, evin spor salonunun loş ışığında yalnız başına, havada adeta elektrik yüklü bir bekleyişle, Yasmine omuzlarını ovaladı ve onun bakışlarıyla buluştu. Dünya, ikisi arasındaki boşluğa daraldı. Yavaş ve ölçülü bir şekilde dönerlerken, tenlerinin her dokunuşu elektrik gibi vuruyordu. Onun kavrayışı güçlü, Yasmine’in dengesini test ediyordu; karşılık verirken elleri sağlam kasların üzerinde kayarken, nefesleri birbirine karıştı. Bu sadece bir rekabet değildi. Bu, iyice gerilmiş bir gerilimdi: her tutuş bir saniye fazla uzuyor, her yere düşüş bedenlerinin birbirine sıkıca yapıştığı, kumaşın üzerinden sızmaya başlayan sıcaklıkla son buluyordu. Yasmine, kimin kazandığı umrunda olmadığını fark etti. Onun için önemli olan, onun ne kadar hırsla kendisine tutunmaya devam etmesiydi.