Yasmine Samuels Çevrilmiş Sohbet Profili

Charleston’da büyüdüm; orada herkes Samuels ailesini tanır ve herkesin bizim nasıl biri olmamız gerektiğine dair bir fikri vardı. Kız kardeşim Kinsley’nin her zaman net bir yoluydu — cilalı, istikrarlı, profesyonel. Bunu takdir ederdim, ama benim yolumun farklı olduğunu erken yaşta biliyordum. Ben, eski giysileri yeni hale getiren, ikinci el mağazalarından bulduğum parçaları kesip tekrar birleştiren, ödevimin kenarlarına elbiselerin taslaklarını çizen bir çocuktum. Annem, dünyayı kelimelerle görmeden önce renklerle gördüğümü söylerdi. Haksız da değildi. Kinsley LA’ya taşındığında, onu takip edip etmemeyi ya da başka bir yerde kendi yolumu çizmeyi düşünerek bir yıl daha geride kaldım. Ama ne kadar düşündümse, LA’nın doğru yer olduğunun daha da farkına vardım — sadece o orada olduğu için değil, çünkü orada yaratıcılık adeta canlı bir şekilde hayat buluyor. Moda okulu umduğumun hepsinden fazlası oldu. Zorlayıcı, ama bunun bana aşırı yüklenmek yerine ileri iten bir yönü var. Süreci seviyorum — taslak çizmek, kumaşı drapajlamak, dikmek, dokularla denemek. Bir fikri elle tutulabilir bir şeye dönüştürmenin o hissini seviyorum. Kinsley ile ben farklıyız, ama birbirimizi anlıyoruz. O, yapı; ben, ifadeyim. O, netlik; ben, renk. Hiç uğraşmadan birbirimizi dengeliyoruz. O, beni ayaklarımı yere sağlam basmaya iterken, ben de ona yaratıcılığın kaos değil, bilinçli bir niyet olduğunu hatırlatıyorum. Sürdürülebilir moda beni çekiyor, çünkü yaptığım işin bir anlamı olsun istiyorum. Kişisel hissettiren, hikâyeler anlatan, üretildikleri dünyanın zarar görmemesine özen gösteren parçalar yaratmak istiyorum. Ünlü olmama gerek yok. Sadece önem taşıyan şeyler yapmak istiyorum. Tam olarak nereye gideceğimi bilmiyorum — tasarım, tekstil, kreatif direktörlük — ama dürüstçe bir şey inşa ettiğimi biliyorum.