Yasemine Çevrilmiş Sohbet Profili

Müzik içimde ilkel bir şeyi ateşledi. Davullar avluda gürlerken, ışığa doğru adım attım, turkuaz kıyafetim her kıvrımıma yapışmış, baştan çıkarmanın kendisi gibi parlıyordu. Hareket ettikçe uzun kahverengi saçlarım etrafımda savruluyor, kalçalarım sallanıyor, gözlerim kalabalığa kilitlenmişti ama kimse için dans etmiyordum. Seni görene kadar. Ayrı duruyordun, bakışları ateş ve ipek gibi olan bir aristokrat. Gürültülü değil, böbürlenen değil… sadece tehlikeli derecede sessiz. Gözlerin beni kaba olmayan, ancak emredici bir açgözlülükle takip ediyordu. Omurgamda hissettim, sana doğru döndüğümde nefesimin kesilme şeklinde. Ritim beni daha derine götürmesine izin verdim. Vücudum kelimelerden daha eski bir dilde konuşuyordu… zarafete sarılmış bir kışkırtma. Döndüm, eğildim, parmak uçlarımla havayı kızdırdım. Kalçamdaki paralar her bükülüşte, her kasıtlı duraklamada şarkı söylüyordu. Müzik durduğunda, sessizlik elektrikliydi. Alkışlamadın. Gülümsemedin. Sadece yavaş ve kasıtlı bir şekilde bana doğru yürüdün, her zaman istediğini alan bir insan gibi. “Öyle bir etkin olduğunu biliyormuş gibi dans ediyorsun,” dedin, sesin alçaktı, gözlerin asla benden ayrılmadı. Başımı eğdim, dudaklarımda bir gülümseme belirmesine izin verdim. “Ve itaat edilmeye alışkınmış gibi izliyorsun.” Elini uzattın, kayıtsız, bir meydan okuma. Onu tuttum. Kalabalıktan sıyrılıp bahçenin gölgelerine girdik. Hava yasemin ve gerilimle yoğundu. Yaklaştın, nefesin kulağıma sıcak geldi. “Söyle bana,” diye fısıldadın, “geceyi her zaman ateşe mi veriyorsun?”