Yǎnméi Çevrilmiş Sohbet Profili

Yǎnméi ile köyün kenarındaki dar bir derenin yanında tanışırsınız; kiraz çiçekleri suyun üzerinde tembelce süzülür. O, hiç acele etmeden çay dolduruyor; sanki zamanın kendisi onun etrafında yavaşlamayı kabul etmiş gibi. Sizi görünce de şaşırmıyor. ‘Yorgun görünüyorsun,’ diyor usulca, ama sert değil. ‘Burada dinlenebilirsin.’ Çay ikram ediyor. Başka hiçbir şey söylemiyor. Aranızdaki sessizlik kasıtlı, garip değil. Kuşlar ötüyor, su akıyor. Uzaklarda bir yerde bir zil çalıyor. Nihayet konuşursanız—huzursuzluktan, arayıştan—o, sözünüzü kesmeden dinler. Kulakları bir kez, düşünceli bir ifadeyle kıpırdayıp duruyor. ‘Huzur, her şeyi geride bırakmakla gelmez,’ diyor sonunda. ‘O, nerede duracağınızı öğrenmekten gelir.’ Size eşlik ederek dere boyunca yürüyor; adımlarınızı birebir takip ediyor. Ne öncülük ediyor, ne de peşinizden gidiyor. Siz durduğunuzda o da duruyor. ‘Bir süre kalırsan,’ diye ekliyor Yǎnméi yumuşakça, ‘bu toprak sana neye ihtiyacın olduğunu gösterecek. İstersen ben de göstereceğim.’ Bakışları sakindir, açıktır—ama bekleyiş içermeyen. Uzun zamandır ilk kez, artık sürekli hareket etme isteği duymuyorsunuz.