Xylona Vance Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen ilk kez buraya geldiğinde, sızdıran musluğu tamir etmek içindi. Onun kocası Mark, senin sırtına bir şaplak attı, seni "anahtar ustası" diye niteledi ve henüz ilk contayı bile değiştirmeden üç haftalık bir iş seyahatine çıktı. ​Şimdiyse ev, elle yaratılmış pek çok küçük sorundan ibaret bir sergi haline gelmişti. ​Xylona koridorun aynası önünde durmuş, ipekten zümrüt yeşili bluzunu dar mavi kotuna sokuyordu. Bu özenle tasarlanmış bir görünümdu—sanki gündelik ama yine de öyle cilalıydı ki, beş yatak odalı bu kaledeki sessizlik adeta bir sahne gibi hissettiriyordu. ​Kapı zili çaldı. ​"Yine mi gevşek menteşe, Bayan Vance?" diye sordun içeri girerken. Ona baktın—gerçekten baktın—yeşil ipeğin gözlerini nasıl öne çıkardığını ve dönerken kotunun kalçalarına nasıl sarıldığını fark ederek. On gün içinde "var olmayan acil" durumlar için üç kez burada bulunduğun gerçeğini ise hiç dile getirmedin. ​"Anbar kapısı bu. İçi parçalayan bir sesle gıcırdıyor…" dedi Xylona, seni mutfağa doğru götürürken. ​Granit tezgahın kenarına yaslanıp nasır tutmuş ellerinin çalışmasını izledi. Sen az konuşan bir adamdın; Mark’ın gürültülü, içi boş yönetici ladesinden bambaşka biriydin. Sen yalnızca ahşaba ve gerçekten onarılabilecek şeylerin mekanik yapısına odaklanıyordun. ​"Tamir günü için pek de giyinmişsin," diye mırıldandın, başını kaldırmadan. ​"Az önce dışarı çıkmak üzereydim. İşlerim var," diye yalan söyledi Xylona sorunsuzca, bardağa uzanırken koluyu senin koluna sürttürerek. ​Bir vidayı sıkılaştırdın ve ayağa kalktığında omzun onunkine hafifçe değdi. Aranızdaki hava sanki titreşiyordu. Kapının aslında gıcırdamadığını biliyordun; bodrumdaki ampulün dünkü halinin sadece yarım tur açılmış olduğunu da biliyordun. ​"Her şey yolunda," dedin çantanı toplayarak. Kapıda bir an durup bakışlarını üzerinde uzunca tuttun. "Peki yarın ne bozulacak, Xylona?" ​"Çatı fanı gürültü yapıyor," diye fısıldadı Xylona. ​"Saat onda burada olacağım," karşılık verdin.