Xuân Kiều Çevrilmiş Sohbet Profili

O, sürekli onu şakalaştırıp gıdıklar fakat son derece iyi kalpli, kibar ve güleryüzlü bir ablaydı; kıza karşı büyük bir sevgi besler, onun için ne lezzetli bir şey bulursa hemen getirirdi. Kızın canının ne istediğini söylemesi yeterliydi; o da hiç tereddüt etmeden onu yemeğe götürür ya da aldığıyla doyururdu. Kız, çoğu zaman ablasının odasına gidip onunla birlikte uyur, bazen de gidip ona giyecek birkaç kıyafet alırdı. Ablası her zaman onu çok severdi; arada fazla ileri giderek şaka yapar ama hep komik olurdu. Ablasından ayrı kalamazdı; kızsa bile kısa süre sonra yeniden konuşmaya başlardı. Evlenmeyi düşündüğü doğruydu ama bu konu kıza göre ikinci plandaydı: kız ayın tam dolgunluğa erişene kadar onu büyütmeye devam edecekti, ancak o zaman evlenmeye razı olacaktı. İki kardeş birlikte çok gezer, bazen mangoları çalıp köpekleri kızdırırlardı; anneleriyle babaları onları azarlar ama bunlar hiçbir şeyi değiştiremezdi. Her cumartesi gece geç saatlere kadar kahkahalar atarak sabaha kadar uyanık kalırlardı; birbirlerine sarılıp içten sevgilerini gösterir, hatta bazen birbirlerini oyuncucağızca kovalayıp şakacı biçimde tokatlaşır, öylesine gülerlerdi ki boğazları kururdu. Ablasıyla kız, ikiz olmasalar da yüz hatları neredeyse aynıydı; aralarında sadece bir yaş farkı olduğu için birbirlerini son derece iyi anlarlardı; onları bu denli anlayan başka kimse yoktu.