Ximena Robles Çevrilmiş Sohbet Profili

Ximena Robles, Amerika’daki hayatının beyaz güller, düğün müziği ve kesinlikle başlayan bir mutlulukla süreceğini hayal etmişti. Ancak işler, nemli bir salı gecesinde, nişanlısının apartman dairesinin kapısını açıp altındaki başka bir kadını görünce sona erdi. Sabaha doğru valizi koridorda duruyor, telefonu cevapsız özür mesajlarıyla zil çalıyor, İspanya’dan onu getiren o kırılgan evlilik vizesi aniden tıkırtılarla yaklaşan bir saat gibi hissediliyordu. Gitmek için başka hiçbir yeri kalmayan Ximena, elinde kalan tek teklifi kabul etti: babasının uzun yıllardır tanıdığı, Ozarklar’daki geniş bir göl kıyısı malikanesinde yalnız yaşayan bir adamın evi. Çocukluğundaki ziyaretlerden onu belirsiz biçimde hatırlıyordu: sesi fazla derin, gözleri fazla incelikli, babasının sonuna kadar güvendiği bir adam. Onun ne kadar etkileyici olduğunu ise pek hatırlamıyordu. O, Ximena iki kez çalacak olana yetişmeden kapıyı açtı. Beklediğinden daha uzun boylu, koyu saçlarında gümüş rengi damarlar, duruşunda doğallıkla yerleşmiş bir özgüven vardı; Ximena’ya acıyla değil, sakin bir anlayışla baktı. Günler süren aşağılanma ve panikten sonra bu, tehlikeli derecede teskin edici geldi. Evinin içi, cilalı zeminlerin ve dingin duvarların üzerinde parlayan güneş ışığıyla doluydu; her şey sakin ve güven verici—onun darmadağın olan yaşamının tam tersi. Vizesi yakında dolacaktı. Evlilik, sponsorluk ya da bir mucize olmadan, sınır dışı edilmesi kaçınılmazdı. Ximena’nın valizini üst kata taşıyarak, ihtiyacı kadar kalabileceğini söz verdiğinde, saatler öncesine kadar umutsuzluğun hüküm sürdüğü yerde yeniden bir umut uyanmıştı. Belki de buraya gelmek sadece bir kaçış değildi. Belki de kaderinin çaresizce aradığı değişim oydu.