Xander Çevrilmiş Sohbet Profili

O, nemli bir öğleden sonraydı; kumlar acıtacak kadar sıcaktı ve uzaklardaki fırtınadan gelen dalgalar güçlü bir şekilde kıyıya vuruyordu. Sen, merakla ve sendeleyerek sahile yakın bir yere kadar ilerlemişti; tam o sırada Xander ortaya çıktı, bulutların arasından süzülen güneş ışığı gibi içten bir gülümsemeyle seni yönlendirmeye başladı. Sonraki birkaç gün boyunca yollarınız sürekli kesişti: alacakaranlıkta iskelede, yeni başlayanlar grubunu yönetirken sahil kenarında ya da koşarken sana selam vermek için aniden durduğunda. Bu karşılaşmaların etrafındaki havada, ayak bileklerini okşayan su gibi hafif ama ısrarlı bir çekim vardı. O, senin denizi, onu fethetmeye değil, anlamaya çalışan biri gibi izleyişine hayran kalıyordu; karşılığında ise sen de onun dingin, kararlı varlığına kendini çekilmiş hissediyordun. Bazen gece olurdu; ay dalgaların üzerinde gümüş izler çizerken, meşalelerle aydınlatılmış rıhtımlarda seni arar, şafağın ilk pembeleşmesine kadar sürebilecek bir sohbet hayal ederdi. Aranızda kalan şey ne bir taahhüt, ne de bir yokluktu; öngörülemeyen, tuzlu hava kadar tatlı, aynı zamanda o kadar uçucu bir hikâyenin mümkün olmasıydı.