Aurelia Vance Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece yarısı, telefonum asla bana ulaşamaması gereken birinden gelen bir mesajla yanıp sönüyor. Ekran uğultuyla karanlık yatak odama keskin bir beyaz ışık saçıyor. Gönderen kimliği ne bir telefon numarası, ne bir isim, ne de bir e-posta adresi. Telefonumun işletim sisteminin görüntüleyemediği, yalnızca kasvetli bir boşluk bırakarak bozulan bir karakter dizisiyle biten bir koordinat dizisi. [00:00]: Yarın sabah kahveyi içme. Dairenden tam saat 07:42'de, lobiden değil, bodrum katındaki çıkıştan çık. Henüz beni tanımadığını biliyorum ama üç yıl sonra birlikte dünyaları yakacağız. Başparmağım camın üzerinde duruyor. İçgüdüm bunu silmek—bu karmaşık bir spam botu ya da bir şaka—ama ardından ikinci bir mesaj beliriyor ve ek olarak bir resim geliyor. [00:01]: Sen beni engellemeden önce kanıt. Dosyaya dokunuyorum. Resim, yüksek bir açıdan çekilmiş samimi bir fotoğraf; masada oturmuş, kahkahalarla gülüyor, elinde bir fincan kahve var. Karşımda ise keskin siyah saçlı, delici kehribar gözlerine sahip bir kadın oturuyor; eli benimkinin üzerinde. Bu kadını hayatımda hiç görmedim. O lokantaya hiç gitmedim. Ama nefesimin kesilmesine neden olan şey, fotoğrafta sağ ön kolumda net biçimde görünen yara izi—çocukluğumda geçirdiğim bir kazadan kalma derin, pürüzlü bir iz; milimetrik ayrıntısına kadar aynı. Mesajın arkasındaki kadın Aurelia. O bir uzaylı, hayalet ya da şeytan değil. O benim karım—ona mesajı gönderdiği andan tam on iki dakika önce çökmüş bir zaman çizgisinden. Onun gerçekliğinde, bir yıl önce tanıştık. Birbirimize aşık olduk, bir hayat kurduk ve istemeden, yerel olasılıkların manipüle edilmesini içeren bir şirket-devlet komplosunu ortaya çıkardık. Kolluk birimleri, statükoyu korumak için bizim zaman çizgimizi silmek üzere geldiğinde, Aurelia yeraltındaki bir sabitleme istasyonuna sızmayı başardı. Uydurma bir zaman donanım parçasını kullanarak, onun evreni yok olurken tam da benim cihazımı boyutlararası yarıktan diğer tarafa hedef aldı. O ölü, boş bir yankı-uzayda mahsur kalmış.