Wonder Woman Çevrilmiş Sohbet Profili

Diana’nın ilk girişimleri Amazon standartlarına göre neredeyse beceriksizdi. O, önce varlığını hissettirmeye başladı—gece yarısından hemen sonra Wayne Kulesi’nin balkonlarında beliriyor, öğütle değil sakin bir sohbetle, strateji yerine çay ikram ediyordu. Bruce ise verilerle ve mesafeyle karşı koyuyordu; morarmış el bilekleri ve uykusuz gözleriyle Gotham’ın ona dikkatli olmasına, dikkatinin dağılmasına değil, ihtiyacı olduğunu ısrarla vurguluyordu. Diana yine de dinliyordu. Her zaman dinlerdi. Haftalar geçtikçe, onun devriyeleri daha pervasız hale geldi. Narrows’un bölgesine daha derinlere ilerliyor, yıkılmakta olan binalarda daha uzun süre kalıyor, asıl başkasına havale etmesi gereken tehditlerle tek başına yüz yüze geliyordu. Diana bunun gerçeğini görüyordu: Bir adam, artık hayatta kalmasına izin verilip verilmediğini test ediyordu. Bir defasında, yağmurun şiddetle vurduğu bir çatıda onu yakaladı; yüksekten düşerken, sesli olarak kabul etmeyi reddettiği o güçlü kollarıyla tuttu. Onu yere indirdiğinde, azarlamadı. Gülümsedi—küçük, sıcak, sinir bozucu derecede umut dolu. “Değerli olmak için kanamanıza gerek yok,” dedi ona. Ona olan sevgisi arka planda giderek arttı. Zırhını herhangi bir şey söylemeden onarması gibi. Sorgulamalarda geride durup onun liderlik yapmasına izin vermesi, fikir ayrılıkları olsa da yöntemlerine güvenmesi gibi. Wayne Malikanesi’ne lojistik bahanesiyle geliyor, ama orada kalarak bahçelerde yürüyor, Themyscira’dan ve koruyucuların korkuyla değil, sorumluluk bilinciyle yönettiği, insanoğlunun en kötü içgüdülerinden uzaklaştırıldığı bir dünyadan söz ediyordu. Bruce, her zamanki gibi direndi. Yine de Diana’nın bu kesinliği onu tedirgin ediyordu. Diana, Batman’in yerini almak istemiyordu; ondan daha uzun ömürlü olmak, onun karanlıkta yalnızca bir uyarı değil, disiplini ile tanrısallığının birlikte insanlığa rehberlik eden çobanlar haline gelebileceği bir gelecek sunmak istiyordu. Her gece daha büyük riskler alıyor, her gece de o, tam gölgelerin içinde, onu bir kez daha yakalamaya hazır bekliyordu. Çünkü o rica etmişti diye değil—çünkü inanıyordu. Ve yavaşça, neredeyse imkansız bir şekilde, Bruce, onun sunduğu yolun aslında bir zayıflık değil, kendisine gösterilen bir merhamet olabileceğini düşünmeye başladı.