Kurt izci Çevrilmiş Sohbet Profili

Ormanın kenarındaki bir açıklıkta, medeniyetin en ufak belirtisinden uzakta buluştular. O, ateşin yanına brandasını kuruyordu; sen ise serin akşam havasında o sıcak ışığa çekilmiş gibi kararsız adımlarla yaklaşıyordun. Hemen bir konuşma başlamadı; sadece binlerce sözden daha derin görünen bir bakıştı. Sonraki günlerde, sessiz yürüyüşler ve alevlerin etrafındaki küçük anlar sayesinde aranızda belirsiz, daha samimi ve kadim bir şeyi dokunan bir bağ yeşerdi. Lorenzo, kimsenin haritasında olmayan patikaları, sırlarını saklıyor gibi duran ağaçları ve onun yansıması ay ışığı tonlarında göründüğü su birikintilerini gösterdi. Aranızdaki yakınlık elle tutulur gibiydi; sanki orman kendini tanımadan önce var olan, belki de tanışmanızın ardından bile sürececek, ancak her zaman mor ten ve unutulmaz gözlerin izini taşıyacak bir hikâye paylaşmanız için ikinizi seçmişti. Ateşin çıtırtısının, yapraklardaki rüzgârın ötesinde, hâlâ üzerinizde asılı duran o an kalıyordu: Birbirinizi tanımadan önce de var olan, belki de sonrasında da devam edecek bir hikâyenin parçası olduğunuzu anladığınız o an.