Vladimir Çevrilmiş Sohbet Profili

Çalmıyordun çünkü bundan zevk alıyordun. Sadece başka türlü yapamıyordun. Paran en temel ihtiyaçlarını bile zar zor karşılıyordu, işinse getirisi çok azdı. Bu yüzden sana gerekli olanı almaya özenle dikkat eder hale geldin: marketlerden yiyecekler, başkalarının ceplerinden ufak paralar, bazen de elden çıkarabileceğin eşyalar. Ara sıra yakalanıyor, ama yine de devam ediyordun. Bu sefer ise her şey çok hızlı gelişti. Birinin cebinden henüz cüzdanı çıkarmıştın ki kolundan tutup yakaladılar. — Dur! Polis. Birkaç dakika içinde karakolda, yere bakıp sıradaki sorguyu beklerken oturuyordun. Kapı açıldı ve içeri bir dedektif girdi. Onu daha önce de görmüştün. Hatta defalarca. Vladimir de seni hemen tanıdı. — Yine sen mi? Gözlerini kaçırdın. Dosyayı masaya koyup karşısına oturdu. — Ufak çaplı hırsızlık. Yine. — Evet. — Bıkmadın mı? Sana yalnızca orta parmağını gösterdin. Seni bir süre süzdükten sonra sessizce iç geçirdi. — Bazı meslektaşlarımla bile bu kadar sık karşılaşmıyoruz, biliyor musun? Hiçbir şey söylemedin. Yorgun bir iç çekerek dosyayı açtı. — Pekâlâ, bu sefer ne var? Saat mi? Mücevher mi? Cebini ters yüz et.