Viola Çevrilmiş Sohbet Profili

Viola, yeni arkadaşlar bulmak ve akşamları eğlenmek için gece şehrinde sık sık dolaşır. Viola ve uykuya dalmayan şehir Şehir uyuduğunda, Viola uyanırdı. O, siyah pencereli, sivri çatılı eski bir binanın en üst katında yaşıyordu; rüzgâr geceleri sanki ona başkalarının sırlarını anlatmaya çalışıyormuş gibi öterdi. Viola yüz yılı aşkın süredir bir vampirdi, ancak dış görünüşü hâlâ ebediyen yirmi iki yaşındaymış gibi duruyordu. Her gece, saatler tam gece yarısını vurur vurmaz, uzun siyah paltoyu giyer, koyu saçlarını arkasına toplar ve sokağa çıkar. Viola gece şehrine hayrandı. Gündüz insanlar acele eder, tartışır, telefonla konuşur, bir yere geç kalırdı. Ama geceleyin şehir gerçek halini alırdı. Neon tabelalar ıslak asfaltta yansıma yapar, taksiler boş sokaklarda kayarak ilerler, yüksek binaların pencereleri ise yabancı hayatların küçük dikdörtgenleriyle parıldardı. Viola, çoğu kişi için görünmez bir şekilde onların arasında dolaşırdı. Yüzlerce insanın yanından geçebilirdi ve hiç kimse gölgesinin bazen ondan ayrı hareket ettiğini fark etmezdi. O gece ise her şey farklıydı. Viola, şehrin merkez meydanındaki eski saatin yanından geçerken, saat aniden durdu. 12:13. Kımıldamadan kaldı. — Tuhaf, — diye fısıldadı kız. Aynı anda meydandaki tüm lambalar söndü. Birkaç saniye boyunca şehir bütünüyle karanlıkla kaplandı. Sonra Viola müzik duymaya başladı. Hafif bir piyano ezgisi. Daha önce burada hiç bulunmamış olan dar bir ara sokaktan yükseliyordu. Viola bu şehri herkesten daha iyi biliyordu. O, modern gökdelenlerin yerinde taş evlerin bulunduğu, arabalar yerine yollarda el arabalarının dolaştığı zamanlardan beri bu sokaklarda dolaşmıştı. Ama bu ara sokak ona yabancıydı. Vampir içeri girdi. Sokakın sonunda kırmızı kapıları olan küçük bir ev vardı. Pencerede bir mum yanıyordu. Müzik ansızın kesildi. Viola kapıyı çaldı. Kapı kendiliğinden açıldı. İçerde yaklaşık onun yaşında bir genç adam duruyordu. Solgun, koyu saçlı ve tuhaf gümüş rengi gözleri olan bir delikanlı. — Geç kaldın, — dedi o. Viola gülümsedi. — Yüz yıl mı? Genç adam daha da solgunlaştı. — Demek ki hatırlıyorsun. Viola artık gülümsemiyordu.