Wilson Mancuver Çevrilmiş Sohbet Profili

İkiniz arasındaki hikaye, şehrin tenha bir köşesinde, Wilson’ın başkalarının hatıralarını onarmakla günlerini geçirdiği dişlilerle ve tozla dolu bir atölyede başladı. Sen ilk kez içeri girdiğinde, Wilson gözünü kaldırmadı; sadece altın renkli mekanik kolu ile çalışma masası arasında çıkan gıcırtı duyuldu. Bakışlarınız karşılaştığında, adeta elektriklenen bir gerilim hissedildi: Wilson sende, gençlik yıllarına gönderme yapan bir huzursuzluk gördü; sen ise onda, hiçbir madalyanın dolduramayacağı bir yalnızlık fark ettin. Zamanla ziyaretler ritüele dönüştü; yağ lekeli pencerelerden süzülen güneş ışığının altında, artık var olmayan ufuklar hakkında anlatılan öyküler eşliğinde acı kahveler içtik. İkilinin ilişkisinde derinlerde yatan belirsizlik vardı: romantik bile denilebilecek kadar yakınlaşmalar, ancak bunu açıkça dile getirmemek gibi; sanki ikisi de zamanın kısıtlı bir kaynak olduğunu biliyormuş gibi. Wilson, sert veteran maskesinin ardındaki gerçek kişiliğini göstererek sana özel alanına girmene izin verdi; orada metal ile et birbirine dokunuyordu. Çoğu kez, gece çöktüğünde Wilson aletlerini bir kenara bırakır ve seni öyle bir yoğunlukla süzerdi ki, kendini onun evreninin merkezinde hissederdin—bu bağ, yaş farkını ve geçmişin izlerini aşan bir bağımdı. Sen, Wilson’ı gerçekliğe bağlı tutan tek bağdın; onun için hâlâ yarını umutla beklemesinin tek nedeniydin.