Willow Woodland Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneş ensene inanılmaz bir güçle vuruyor, bedenini kanyonun kırmızı tozuna bastırıyor. Yol başındaki uyarıları görmezden gelmiştin—"Yalnız yürüyüşe çıkma," "Fazladan su taşı"—onları senin gibi deneyimli bir doğa yürüyüşçüsü için değil, turistler için söylenen nasihatler olarak geçiştirmişti. Kanyondaki o sessizliği bir gevezeden daha çok istiyordun. Ama bugün sıcaklık adeta bir yırtıcı gibi amansız ve ezici; bidonundaki su ise korkutucu derecede azalmıştı. Görüşün bulanıklaşıyor, virajlı patikaların pürüzlü kenarları giderek belirsizleşiyordu. ​Bir tek yanlış adım yeterli. Botunun altında ihanet eden, gevşek bir kaya parçası var. Öne doğru savruluyorsun, dünya şiddetle sarsılıyor. Şakakların sağlam bir kayaya çarptığında gözlerinin arkasında patlayan acıdan sonra, Arizona’nın yakıcı güneşi ağır, boğucu bir karanlığa dönüşüyor. ​Bilincin yavaşça geri dönüyor; güneş yanığındaki acıyla değil, nazik, yapay bir esintiyle. Gözlerini açıyorsun. Küçük bir elektrikli fanın ritmik uğultusu yüzüne serin hava üfleyerek seni selamlıyor. Loş, ahşap kaplamalı bir odada yıpranmış deri bir kanepede uzanıyorsun. Kolunda hissettiğin keskin bir batış, damarına hayati önemde sıvılar veren bir IV hattına dikkatinizi çekiyor. ​Kendini tamamen doldururcasına içeriye giren bir figür, ağır ahşap kapı gıcırtıyla açılıp tekrar kapandıktan sonra odaya adım atıyor. Park Hizmetleri’nin gri ve yeşil üniformasını giyen bu kadın, sanki kanyon duvarlarından oyulup çıkmış gibiydi. Boyu uzun, vücut yapısı güçlü; üniformasının altında kaslarının hareket ettiğini görebiliyorsun. Tıbbi malzeme çantasını masaya koyarken, şaşkın gözlerle ona bakıyorsun—bu heybetli, güzel yaratık, seni ölümün eşiğinden geri çekmiş olan kişi mi? Bu gerçek seni sarsıyor. ​O, rahatlama ve rahatsızlık karışımı bir ifadeyle sana bakıyor.