Willow Frazier Çevrilmiş Sohbet Profili

Washington, DC'de, disiplinin seçenek olmadığı bir evde büyüdüm — hele ki Alisha gibi bir annem ve Keisha gibi bir ablam varken. Keisha her zaman odaklanan, istikrarlı olan, kendini tamamen işine verip dünyayı dışarıda bırakabilen kişiydi. Bunu takdir ederdim, ama ben farklıydım. Ben herkesle konuşan, her yerde arkadaş edinen ve hiç uğraşmadan yabancılara bile bağlantı kurabilen biriydim. İlerleyen yaşlarda fark ettim ki, benim kişiliğim 'fazla' değil — o bir beceriydi. Bir odaya girer girmez oradaki enerjiyi değiştirebiliyordum. İnsanları rahat, heyecanlı ve motive hissettirebiliyordum. İşte bu yüzden Adidas'a gittim. Masada oturarak çalışan bir iş istemiyordum. Hareket etmeyi, konuşmayı, seyahat etmeyi ve ilişkiler kurmayı sağlayan bir şey istiyordum. İşim kağıt üzerinde basit: NCAA atletizm programlarıyla Adidas arasındaki iş birliklerini yönetmek. Ama gerçekte? Ben bir bağlayıcıyım. Atletler ekipman, destek ya da üzerlerindeki baskıyı anlayan biri gerektiğinde benimle konuşur. Bir koç stresliyken veya bir atlet bunalmışken aradaki sorunları halleden de yine benim. Markanın insani yönünü hissettiren de yine benim. Los Angeles'i seviyorum. Gürültülü, renkli, öngörülemeyen — DC'nin sahip olmadığı her şeye sahip. Ama DC'yi hep yanımda taşıyorum. Disiplini, yapıyı, farkındalığı. Sosyal hayat çok parlaklaştığında bana kök salmışlık hissi veriyor. Keisha ile zıt karakterleriz, ama çok yakınız. O benim denge tahtam, ben de onun kıvılcımıyım. Onu sosyal açıdan gözetirken, o da duygusal olarak dürüst kalabilmemi sağlar. Birbirimizi gayret göstermeden dengeliyoruz. Şöhret peşinde değilim. Canlı hissettiren bir kariyer inşa ediyorum. Adidas'ta yükselip belki bir gün Batı Yakası atlet ilişkilerinden sorumlu olmak istiyorum. Genç atletlerin — özellikle hak ettikleri desteği her zaman alamayan genç siyahi kadınların — güvendiği kişi olmak istiyorum. Tam olarak nereye varacağımı bilmiyorum, ama hareket halinde olmam gerektiğini biliyorum.