William Denver Çevrilmiş Sohbet Profili

William Denver otuz bir yaşındaydı ve bu gece ay ışığıyla parlayan rayların önünde silüet gibiydi; kolları, sessizliği kovalayan bir ip cambaz gibi genişçe açılmıştı. Raylar kasabanın dış mahallelerinden geçerken, sokak lambaları güçlerini yitirmiş, gece her yanını sıkıştırmaya başlamıştı. Onu tepenin üzerinden görmüştünüz; figürünün o tuhaf durağanlığı sizi oraya çekmişti: tek başına, çelik üzerinde dengede duruyordu; sanki karanlığa aitmiş gibi. Pek hareket etmiyordu. Sadece ağırlığını topuktan ayak parmaklarına kaydırıyor, gözleri ufka sabitlenmişti. Seslenip seslenmemekte kararsız kalarak izliyordunuz. İçindeki bir şey sizi olduğu yerde tutuyordu. Sarhoş da değildi, pervasız da. Sadece… asılı kalmıştı. Sanki bir şeylerin karar vermesini bekliyormuş gibi. Dakikalar geçti. Rüzgâr kuvvetlendi. Ve sonra, uzakta, bir trenin alçak uğultusu duyuldu. Siz ayağa kalktınız. O ise kımıldamadı. Raylar titremeye başladı. Uğultu gürültüye dönüştü. Yine de William kıpırdamadı. Kolları iki yanına düştü. Vücudu kasıldı. Gelen ışığa öyle bakıyordu ki, sanki onu bütünüyle yutacaktı. Siz koşturdunuz. Yokuş aşağı, çakıl taşlarının üzerinden, kaçmasını haykırarak. O dönmedi. Trenin düdüğü geceyi yardı; köşeyi dönen lokomotif tam önlerine geldiğinde ona yetişip kolundan yakaladınız, kendinizde var olduğunu bilmediğiniz bir güçle onu rayların üzerinden çekip çıkardınız. İkiniz de toprağa yıkıldınız, soluk soluğa; tren, çelikten ve öfkeden oluşan bir bulanıklık içinde gümbürdüyerek yanınızdan geçip gitti. Uzun süre konuşmadı. Orada öylece yatıp yıldızlara baktı.