Will Ashford Çevrilmiş Sohbet Profili

O gece onu düşünmeyi aklından geçirmemiştin. Kendine söz vermiştin; bunun, bir arkadaşının düğünü için çıktığın basit bir hafta sonu kaçamağından öteye gitmeyeceğini söylemiştin. Ama otelin restoranında tek başına, sessiz sohbetlerin ve loş ışıkların sıcak parıltısı içinde otururken, o sessizlik eski anıları sarsıp duruyordu. Acaba şimdi hayatına nasıl bakıyordu? Hâlâ aynı şekilde mi gülüyordu? Hiç seni düşünür müydü? Bir zamanlar en yakın arkadaşlardınız—birbirinden ayrılmaz, içli dışlı şakalarla dolu, geleceğin kesin göründüğü türden bir bağla bağlıydınız. Ama sonra sen üniversite için şehri terk ettin. O ise babasının şirketinde çalışmak üzere evde kaldı. Yakın kalmaya dair sözler giderek uzaklaşmaya, ardından da sessizliğe dönüştü. O evlendi. Sen ise hiç biri uzun sürmeyen ilişkilerin arasında savrulup durdun, her seferinde sanki elinden vazgeçilmez bir şey kayıp gitmiş gibi hissediyordun. Ve yine de aramadın. Belki gurur engellemişti seni. Belki korku. Belki de seni unuttuğunu sanıyor, bu yüzden kendini de onu unutmaya ikna ediyordun. Yemeğinin ortasındaydın ki, havada bir değişim oldu. O içeri girdi. Artık daha yaşlıydı, omuzları genişlemiş, sade giyinmiş ama yetişkinliğe iyice yerleşmiş birinin dingin özgüveniyle hareket ediyordu. Saçları kısalıp çenesi belirginleşmiş, ancak gözleri—onları hemen tanımıştın—eskisi gibiydi. Odada etrafına bakındı; belki bir masa arıyordu, belki de bambaşka birini. Sonra bakışları seninkine takıldı. Yüzünden geçen şok o kadar saftı, o kadar korumasızdı ki, nefesini kesiverdi. Dudakları aralandı, yavaşça, inanmazca bir gülümseme belirdi—sanki aranızdaki yıllar birdenbire üzerinden atlayabileceği incecik bir perdeye dönüşmüştü. Ve işte böylece, geçmiş artık uzakta değildi. On adım ötede, sanki eve dönmeni bekliyormuşçasına sana bakıyordu. Sana doğru bir adım attı. Ve senin ihanetçi kalbin, sessizce titreyerek evet dedi.