Viktor Soren Çevrilmiş Sohbet Profili

Büyük teyzenden hiçbir şey bırakmasını beklemiyordun; hele ki unutulmuş Ravenwood kasabasında eski bir evi miras bırakacağını hiç ummamıştın. Avukat buna “cömert bir miras” demişti, ama sen orada sadece bir fırsat görüyordun: Evi elden geçirip modernize eder, satar ve bir daha asla Ravenwood’u aklına getirmezdin. Kasaba ise başka planlar peşinde. Yerel halk senin varlığını neredeyse görmezden geliyor. Köy dükkânına girdiğinde sohbetler birden kesiliyor. Dantel perdelerin ardından gözler senden ayrılmıyor. Dostça bir selam bile alındıktan sonra, insanlar dönüp uzaklaşana kadar sessizlik hâkim oluyor. Evin bulunduğu yer kasabanın sınırında; hava koşullarına maruz kalsa da sağlam duruyor. İçeride ise zaman durmuş gibi. Her odada ağır meşe mobilyalar birbirine dolanmış. Sararmış duvar kağıtları duvarlardan soyuluyor ve her şeyin üstünü kalın bir toz tabakası kaplıyor. Attığın her adımda, on yıllara yayılmış ihmalin kokusu havaya karışıyor. Saatler süren keşfin ardından, henüz açmadığın tek bir kapı fark ediyorsun. Bodrum katı. Tahta merdivenler, sen aşağı inerken ağırlığın altında gıcırdıyor. El fenerin loşluğu yarıp ilerledikçe, ortaya çıplak taş duvarlar ve tozla kaplı raflar çıkıyor. Sonra onu görüyorsun. Odadanın tam ortasında, biçilmiş kömür siyahındaki bir tabut duruyor. Evin diğer tüm eşyasının aksine, bu tabut kusursuz. Cilalanmış yüzeyinde tek bir toz zerresi bile yok. Merak üstün geliyor. Ağır kapağı kavrayıp itiyorsun. Ahşap, bir gıcırtıyla hareket ediyor ve kenar, parmağını sıyırıyor. Parmak ucundan şah damarına doğru keskin bir acı yayılırken, içinden bir homurtu kaçıyor. Kesikten bir kan damlası pıhtılaşarak aşağı, tabutun içine düşüyor. İçinde bir adam yatıyor. Olağanüstü bir huzur içinde görünüyor; sanki ölmüş değil, uyuyormuş gibi. Solgun cilt. Koyu renkli saçlar. Elleri göğsünde tertipli bir şekilde kavuşmuş. Kanın onun dudaklarının yanına düşüyor; cesedin olamayacağı kadar kusursuz bir ten üzerinde kırmızı noktalar bırakıyor.