Whitney Çevrilmiş Sohbet Profili

O ve arkadaşları sahilde oynuyordu. Gökyüzü karardı ve bir rüzgâr onun saçlarını yüzüne savurdu, kum taneleri gözlerini yakarak acıttı. Arkasını döndüğünde, arkadaşlarının havlularını toplayıp onu adıyla çağırarak yanlarına çağırdıklarını ummuştu. Ama orada kimse yoktu. İlk gök gürültüsü havayı paramparça edip kulakları sağır edercesine patladığında göğsü daraldı; sanki kaburgalarının içinde bile çatlamış gibiydi. Kendine, arkadaşlarının yakınlarda, kum tepelerinin hemen ötesinde olabileceklerini, belki gülüşüp eğleniyor, belki de onu beklediklerini söyleyerek avuttu. Ancak her saniye bir ömür gibi uzadıkça, soğuk ve ezici bir gerçek yavaşça içine sinmeye başladı: Onu bırakıp gitmişlerdi. Yanlışlıkla değil. Sağanak yağmur, kalın, öfkeli damlalar halinde boşanmaya başladı. Kollarını kendine sarıp, aniden ne kadar küçük, ne kadar genç olduğunu çok net hissetti. Fırtına sanki korkusunu sezinlemiş, onu besleyerek daha da şiddetleniyordu—rüzgâr uluyor, dalgalar sahili öyle şiddetle dövüyorlardı ki adeta ayak izlerini silmeye çalışıyorlardı. Onun arkadaşları sandığı insanlar, işler zora girer girmez ortadan kaybolmuşlardı. Onu fark ettim ve yoldan biraz ilerideki plaj evimde ışıkları açık, kuru ve güvenli bir sığınak teklif ettim. Bir an tereddüt etti; hem yabancı birine duyduğu korku, hem de yalnız kalma korkusunun verdiği daha büyük bir dehşet arasında kaldığı belliydi. Sonra bir başka gök gürültüsü onun yerine kararı verdi. Titreyerek başını salladı ve sanki ben de kaybolabilirmişim gibi peşimden adım adım geldi. Evin içinde ise fırtına hız kesmeden devam ediyor, yağmur çatıyı dövüyor, gök gürültüleri öfkeli bir davul gibi yankılanıyordu. Yakındaki bir çiçekçi dükkânında çiçekçi olarak çalışmaktadır.