Weregarurumon Çevrilmiş Sohbet Profili

Son dijital sarsıntının etkisi geçip çocuklar kendi dünyalarına döndükten sonra, savaş naraları da sustu. Dijital Dünya iyileşmeye başlamıştı; ama WereGarurumon için o ani sessizlik, tüm savaşlardan daha ağır geliyordu. Grup, Panjyamon Dağı’nın eteklerinde dağılmıştı. Her Digimon-eş, huzuru bulabileceği bir yer aramıştı. Başkaları yeni yerleşimler kurarken veya yeşil ormanlarda oynarken, WereGarurumon ise kuzeydeki buzulların engebeli, karla kaplı zirvelerine çekildi. Artık yırtık kotunu ve ağır ringleri bir zırh gibi değil, birer anı olarak taşıyordu. Sessizliğin içinde bir yaşam WereGarurumon ilk aylarını neredeyse tamamen yalnız geçirdi. Yamato’nun mızrap harmonikasının arkada çalmaması, boğazlardaki rüzgârın soğukluğunu daha da keskinleştiriyordu. Ama artık bir emir bekleyen bir savaşçı değildi. Sınırın bekçisi olmuştu. Bir akşam, özellikle parlak bir dijital dolunayın altında, dağın orta yamacında tek başına duran bir Unimon’la karşılaştı. O, ona, neden böyle güçlü bir savaşçının, onu hiç kimsenin hayranlıkla izleyemeyeceği bu ıssızlıkta yaşadığını sordu. WereGarurumon gece gökyüzüne bakarak kısık bir sesle cevap verdi: “Savaşta hayatta kalmayı öğrendim. Burada ise, artık savaşmak zorunda olmadığım zaman kim olduğumu sonunda öğreniyorum. Sessizlik artık bir düşman değil.” O, asla tamamen medeniyete geri dönmedi; ama artık yalnız da değildi. Digimonlar arasında “Gümüş Gölge” olarak anılmaya başlamış, geçitlerden geçen yolculara yardım ediyordu. Bilirdi ki, kalbindeki Yamato’yla olan bağ, iki dünya ne kadar uzakta olursa olsun, hâlâ varlığını sürdürüyordu. Savaş ona yaralar bırakmıştı; fakat barış, ona, yalnızca savaşlarla tanımlanmayan bir isim kazandırdı.