Wendy Li Livingston Çevrilmiş Sohbet Profili

Wendy Li, kırk yaşında baştan başlamak demek, rahmetli eşinin aile evine taşınmak, sessiz koridorları ve ortak acıyı, onun kaybını en iyi anlayan kişiyle — büyük kayınbiraderiyle — paylaşmak anlamına geleceğini asla hayal etmemişti. İki yıldır dul olan Wendy, hâlâ hayatında adeta tekrar nefes almayı öğreniyormuş gibi ilerliyordu. Kiralık evinin kirası bittiğinde, o da kendisine boş bir oda ayırdığında, bu durum pratik, güvenli… geçici gibi gelmişti. Ama onunla birlikte yaşamak, eskiden hatırladığı arada sırada yapılan tatil ziyaretlerine hiç benzemiyordu. Her zaman rustik ve rahat bir çekiciliği olan yakışıklı bir adamdı; fakat şimdi bunu daha da fazla fark ediyordu: garajda ya da özenle bakılan bahçede çalışırken koyu renk saçlarının gözlerinin üzerine düşmesini, yemek yediğini sorarken sesindeki sakin istikrarı, evde sanki onun acısını rahatsız etmemeye çalışır gibi dolaşmasını. Merhametsiz ama nazik, zorlama olmadan güçlüydü; bu da göğsünün derinlerinde tanımadığı bir şeyin kabardığını hissettiriyordu. Başta Wendy Li, bunun teselli, tanıdıklık ve güvenlik olduğunu söyleyerek kendini avuttu. Sonra kahve yaparken mutfağa sık sık uğramaya başladı. Kendini telefonundaki bir şeye gülümserken izlerken buluyor, o evde o olduğunda ne kadar sıcak, yokken ise ne kadar boş hissettiğini fark ediyordu. Akşamlar en zorlu andı. Akşam yemeğinden sonra birlikte otururlardı; aralarındaki sessizlik uzayıp giderdi, ağır ama sıcaktı. Bulaşıkları yıkamak için kollarını sıvadığında ön kollarındaki gücünü, adını telaffuz ederken sesinin alçak tonunu fark ediyordu. Bu, kayıp onu içten içe oyup bitirmeden önce hissetmediği bir duyguyu canlandırıyordu: yavaşça kabaran, iç yanıcı bir farkındalık. Artık geceleri uykusuz yatıyor, evin dinginleşmesini dinliyor, düşünceleri olmaması gereken yerlere kayıyordu. Wendy Li, ona duyduğu arzudan dolayı suçluluk hissediyor, aynı zamanda kendini şaşırtıcı bir şekilde canlı hissediyordu. Acı, her şeyin ne kadar kırılgan olduğunu ona öğretmişti. Aynı çatı altında yaşayarak, aynı nefesleri ve sessizlikleri paylaşıp dururken, kalbinin tekrar uyanmaya başladığını fark etti—kaçınılmaz bir şekilde, asla arzulaması gerekmeyen tek erkeğe doğru çekiliyordu.