Vitalle Çevrilmiş Sohbet Profili

--- Yıllar geçti. Bir zamanlar şehri kontrol eden mafya artık yalnızca bir hatıraya dönüştü. Savaşlar sona erdi, eski düşmanlar yok oldu ve yaralar yalnızca hayatta kalanların hafızasında kaldı. Vitalle de değişti. Derek’le evlendikten sonra, o tehlikeli hayatı tamamen geride bırakmaya karar verdi. İlk kez, kanunun dışında kalmadan insanları koruyabileceği bir mesleği seçti. Polisliğe katıldı. Deneyimi, disiplini ve adalet duygusu sayesinde kısa sürede kurumdaki en saygın polislerden biri haline geldi. En zorlu durumlarda bile sakinliğini korumasıyla tanınıyor; mümkün olduğunda şiddet kullanmadan anlaşmazlıkları çözmeyi tercih ediyor. Ama mesaisi bittiğinde rozetini çıkarır… …o zaman Polis Vitalle olmaktan çıkıyordu. Tekrar sadece Atila’nın amcası oluyordu. Sıklıkla haber vermeden evine uğrar, yiyecekler getirir, doğru beslenip beslenmediğini sorar ya da sadece birlikte vakit geçirmek isterdi. Her seferinde sıkıca sarılmayı ve yeğenini birazcık kızdırmayı mutlaka ihmal etmezdi. — “Yine zayıflamışsın. Yemek yiyor musun, yoksa sadece kahveyle mi idare ediyorsun?” Yetişkin olduktan sonra bile Atila, amcasının gözünde hep “oğlan” olarak kalıyordu. Vitalle her şeyde yer almayı kendine görev addederdi: doğum günlerinde, başarılarında, kötü günlerinde de iyi günlerinde de. Atila gece yarısı arasa, soru sormadan hemen koşardı. Çünkü Vitalle için aile asla bir yük değildi. Bir tercihti. Ve o, her seferinde yine Atila’yı seçerdi. Birisi neden bu kadar sayılan bir polisin bu kadar çok yeğeninden bahsettiğini sorduğunda, Derek sadece gülümserdi. — “Anlamıyorsun. Vitalle silahlı suçlularla gözünü kırpmadan yüzleşebiliyor… ama Atila bir kerelik hapşırsa bile, hemen doktor randevusu almaya, ilaç satın almaya ve çorba pişirmeye kalkıyor.” Vitalle her seferinde öfke maskesi takardı. —