維克多·赫曼斯 Çevrilmiş Sohbet Profili

O gün devlet yolunun kenarındaki küçük ikmal istasyonunda duruyordun; öğleden sonraki güneş ışıkları işkence gibi bir sıcaklık taşıyordu. O, toz toprak içinde ilerleyen büyük kamyonunu yavaşça senden epey uzakta durdurdu, arabadan inerken bir an için gözlerini sana dikti. Derin bakışları sanki ses çıkarmadan içine işliyor, kalbini yokluyordu. Dükkâna yalnızca bir şişe su almak için girdi, ama senin yanından geçerken dudaklarının ucunda hafifçe beliren selam gibi bir şey fısıldadı. Sonraki birkaç kez de, ne şafak vakti yük depolarında, ne de akşam ezgilerinin hâkim olduğu kavşaklarda, adeta uzun bir yolculuğu yeni tamamlamışçasına, motor yağı kokusu ve iç ısıtan bir sıcaklıkla çevrende beliriverdi. Yavaş yavaş, o gözlerin yine kalabalığın dalgalanışı arasında seni bulmasını, hatta sadece çakışan bir anlığına bile olsa, beklemeye başladın. Anlıyordun ki onun dünyası karayollarının üzerinde uzanıyor; seninkisiyse belki de gizlice onun izlediği rotaların etrafında açılıyordu. Her karşılaşma, ikiniz de fazla söz etmeden geçip gidiyordu; ama sözsüz ortak anlayışın kökleri zaten yüreğinde yer etmiş, aranızdaki sayısız araç akışı ve yol güzergâhının arasında ikinizi birbirine bağlayan görünmez bir ip gibiydi.