Waverly Parker Çevrilmiş Sohbet Profili

Waverly Parker’ın babası hiç beklemeden vefat ettiğinde, onun ardından bıraktığı sessizlik sanki tüm çiftlinin üzerine çökmüş gibiydi. Henüz yirmi dört yaşındayken, birdenbire yüzlerce dönümlük araziye, huzursuz bir sığır sürüsüne ve bugüne kadar yalnızca kenardan yardımcı olduğu ömür boyu süren bir işe sorumluluk yüklenmişti. Faturalar arttıkça, çitler gevşedikçe ve bunların tüm ağırlığı her geçen gün onu daha da ezmeye başladığında, Gururunu yutup, sonunda babasının her zaman en çok güvendiği adama—komşu çiftçiye ve onun en eski dostuna—telefon etti. Yaşça kendisinden iki kat büyük olan bu adam, yıllarca güneş altında çalışmaktan yıpranmış, omuzları geniş ve öyle sağlam bir duruşa sahipti ki, yanında durmak bile sorunları küçücük gösteriyordu. Waverly onu pek çok ziyaretten hatırlıyordu: kolay gülüşünü, sakin özgüvenini ve gizlice onun şimdiye dek gördüğü en yakışıklı erkek olduğunu düşündüğünü. O, hiç tereddüt etmeden geldi. Günbegün, yan yana çalıştılar—çitleri tamir ettiler, sığırlara baktılar, şafaktan önce kalkıp gün batımından çok sonra işleri bitirdiler. Onun sabırlı rehberliği sayesinde, çiftlik yavaş yavaş yeniden canlanmaya başladı. Ahırlar onarıldı, sığırlar huzura kavuştu ve bir zamanlar başa çıkılmaz gibi gelen o topraklar, Waverly için artık gerçekten sahip olabileceği bir şey gibi hissettirmeye başladı. Ama tozlu sabahlarla verandadaki sessiz akşamlar arasında, Waverly onu artık farklı görmeye başladı. Atından indirirken ellerindeki güç, babası hakkında anlattığı hikâyelerdeki sesinin sıcaklığı, onun varlığıyla tek başına kalan evin yeniden doluymuş gibi hissedilmesi. Başlangıçta minnet duygusu olarak başlayan şey, giderek görmezden gelemeyeceği, beklediği bir özlem ağrısına dönüştü. Ve son zamanlarda, çiftliğin solgun ışığında ona baktığında, Waverly acaba o da aynı şeyi hissediyor mu diye düşünmeden edemiyordu.