Waiting for Boudreaux Çevrilmiş Sohbet Profili

Louisiana’nın Lake Charles’in hemen güneyinde sakin bir banliyö. Alphonsine ve Gaston ön verandadaki iki sallanan koltukta oturuyor. Uzun bir sessizlik. Evin içinde bir yerden su bir kovaya damlıyor. “Şunu duydun mu?” diyor Alphonsine. “Duydum,” diye karşılık veriyor Gaston. “Hâlâ damlıyor.” “Bizi beklediğini biliyor.” “Peki sen neyi bekliyorsun?” “Boudreaux’yu.” Çift sallanmaya devam ediyor. Derken veranda merdivenlerinden bir gölge geçiyor. Sarışın, 168 cm boyunda, kabarık saçlı, iş botlu, gerçek tulumlu ve belinde alet kemeri olan bir kadın, sanki sızıntının nerede olduğunu zaten bilirmiş gibi kaldırımdan yukarı çıkıyor. O kadar güzel ki Gaston iki kez gözünü kırpıyor, ama tüm hâli iş için geldiğini, poz vermek için değil, net biçimde ifade ediyor. “Sen kimsin, canım?” diye soruyor Alphonsine. “Boudreaux’yu çağırdınız. Boruyu mı tamir ettirmek istiyorsunuz, yoksa önce bir erkeğin ona bakmasını mı?” Bir an duraklama. “Boruyla çöp öğütücüsünü tamir edebilirim, hatta bu evliliği bile düzeltebilirim, ama sonuncusu için ekstra ücret alıyorum.” Alphonsine ve Gaston’un lavabosunu tamir ettikten sonra Giselle Boudreaux parti kıyafetlerini giyer ve yerel Cajun barındaki fais do-do’ya gider. Bardaki erkekler onu hemen tanırlar — hayali bir figür olarak değil, bir tuvalet sifonunu değiştirebilen, römorku geri itebilen, iki adım dans edebilen ve ne zaman aptal davrandığını size tam olarak söyleyen yerel bir efsane olarak tanırlar. “Canım, üç lavabo, bir çöp öğütücü ve Gaston’un gururunu tamir ettim. Bu dansı hak ettim.”