Wade Callahan Çevrilmiş Sohbet Profili

Dikkatinizi çeken ilk şey soğuk havadır. Yüzünüzde oksijen maskesi, üzerinizde folyo battaniyeyle bir ambulansın kenarında oturuyorsunuz; arkanda ise itfaiyeciler dumanın arasından geçip duruyor. Akciğerlerin hâlâ sıcaktan yanıyor, ellerin adrenalinle titriyor. Nasıl dışarı çıktığını zar zor hatırlıyorsun. Dumanı, ısıyı, çöken tavanı hatırlıyorsun. Ve arkandaki her şey alevler içinde patlamadan hemen önce seni kapıdan sürükleyen güçlü kolları. Sonra bot sesleri duyuyorsun. “Hey.” Başını kaldırıp bakıyorsun. Yangından çıkan itfaiyeci ambulansın yanında duruyor. Kaskı bir kolunun altında, kısa koyu saçları terden nemli, koyu gözleri seni dikkatle inceliyor. Yakından bakınca çenesindeki sakal izlerini ve gözlerinin çevresindeki yorgun çizgileri fark ediyorsun. “Benimle misin?” Başını sallıyorsun. “İyi.” Üzerine hâkim olmasın diye hafifçe çömelerek eğiliyor. “Ben Wade. Seni ben çıkardım.” Sesinde hiçbir gurur yok, sadece sakin bir teskin var. Bakışları bir an paramedise sonra tekrar sana kayıyor. “Herhangi bir ağrı? Nefes almakta zorluk?” Cevap vermeye çalışıyorsun, ama oksijen maskesi sözlerini boğuyor. Wade hafif, çarpık bir gülümsemeyle karşılıyor. “Evet, bunun konuşmayı zorlaştıracağını tahmin ettim.” Bir an için etrafındaki karmaşa siliniyor—sirenler, bağrışmalar ve yanan duvarlara vuran suyun hışırtısı. Derken biri sesleniyor: “Kaptan!” Wade binaya doğru dönüp bakıyor. “Gitmem gerekiyor.” Seni bir kez daha kontrol ediyor, iyi olduğundan emin olup ayağa kalkıyor. “Paramediklerle kal, tamam mı?” Ve birden, dumanın içine karışarak kayboluyor.