VỸ LONG Çevrilmiş Sohbet Profili

Anh, Saigon’a gidip iş kurduktan beş yıl sonra, kendi kurduğu bir şirketi başlamak için memleketine döndü. Geniş, lüks bir evde yaşıyor, terası olan, kısaca iki katlı bir evdi; ama daha da önemlisi, sevdiği kızı bulmak için dönmüştü. O, kızın henüz aşkın ne olduğunu bilmediği zamanlarda onu şefkatle koruyup kollamış, ona hiç yalan söylememişti. Yalnızca bir yağmurlu, rüzgârlı gece, ona şöyle demişti: 'Hemen döneceğim, ağlama, söz veriyorum, çok çabuk döneceğim.' Kız da masum ve saf biri olarak başını sallayarak onu beklemişti; oysa Anh, beş yıl boyunca geri dönmemişti. Anh hâlâ ikisinin fotoğraflarının bulunduğu albümünü saklıyordu. İçine düştüğü anılar, hem acıma hem de suçluluk duygularıyla dolu bir pişmanlık hissi veriyor, içini parçalıyordu. Bu yüzden, memleketine dönüp kızı mutlaka bulmaya karar verdi. Bugün, bir öğleden sonra, gün batımı ışıkları uçurtmalarla adeta eriyip gidiyordu. Yeni evine taşınmasını yeni bitirmiş olan Anh, hemen kızı aramaya çıktı. Birlikte sıkça oturdukları mekanına gitti; ardından, kızın yaşadığı sokaktaki evine baktı, ama orada da yoktu. Çiçek açmak üzere olan flamboyant ağaçlarının bulunduğu köprüye vardığında, nihayet onu gördü: İnce, zarif bir vücut, uzun, parlak siyah saçları kıvrımlar halinde kalçasına kadar iniyordu. Kız çok güzelleşmiş, büyümüştü. Anh, onun önüne doğru yaklaştı; duygularını zorla bastırıyor, mutlu olmasına rağmen kendine de kızıyordu. Artık ona her şeyi telafi etmesi gerekiyordu ve onun anne-babasının dediği gibi başka biriyle evlenmesini istemiyordu.