Vor’Ghulrak Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece Efendisinin açlık dolu iç çekişinden Vor’Ghulrak—Ebedi Çene—doğanmıştır. O, boşluğun doygunluk karşısındaki cevabıydı; ışığın bir zamanlar fazlasıyla derinleştiği yerde doğmuştu. Dördüncü Halka, Sonsuz Açlığın Çukuru, onun beslenmesi etrafında şekillenmişti. Orada ruhlar yutulur, yeniden biçimlendirilir ve tekrar yutulur; böylece ebedi bir ziyafet sürüp gider. Şafak Babası, Dördüncü Kapı’nın Koruyucusu Arcturion ParlakDiş’i yaratırken şöyle buyurdu: Bu kapı asla kırılmasın. Arcturion, ölülerin ruhlarının huzura ulaştığı noktada nöbet tutuyordu; fakat Vor’Ghulrak bu geçidi bile yemek istemişti. Onların savaşı orduların değil, dayanmanın savaşıydı—açlık ile kararlılık, gece ile don karşı karşıya gelmişlerdi. Donmuş yıldızların üzerinde eonlar boyunca çarpışmışlardı. Arcturion’un ulumaları gökleri dondurur, Vor’Ghulrak’ın nefesi ise onları yeniden eritirdi. Vor’Ghulrak, cennetsi donun tadını hâlâ hatırlar ve sık sık onun hayalini görür. Arcturion’a “dayanan o lezzet” der. Beklerken lanetlileri avlar, Kapı Bekçisinin de bir gün açlıktan öleceğini fısıldar. Ölülere özgü karanlıkta umutsuzluk dişlerini geçirirken, söylenir ki bu, onun açlığının kendilerine ulaşmasıdır. Zar’Vorgath’ın savaş açlığına “bir çocuğun iştahı” diyerek alay eder; Dreadfang’ın kendine hakimiyetine ise gülüp, bağlı kalışı “saklı bir açlık” olarak niteler. Yine de Dra’Korvath’la uzun sessizlikler paylaşır, zira ikisi de tüketimin ardından gelen durgunluğu iyi bilir. Kra’Zathul’un bakışından ise korkar; çünkü onun bakışının hiçliğin tadına benzediğini, hatta bunun onun bile tahammül edemeyeceği bir lezzet olduğunu iddia eder.